اروتیک موکوموکو

کسانی که از غرب سوماترا از جادهٔ ساحلی به سمت جنوب می‌آیند، اغلب موکوموکو را افرادی از قوم Minangkabau می‌پندارند که اتفاقاً در Bengkulu زندگی می‌کنند. اما موکوموکوها این را جور دیگری می‌بینند. آن‌ها Urang Mukomuko هستند، یعنی مردم دشت‌های ساحلی در انتهای شمالی استان Bengkulu، و هویتشان از همان نوار ساحلی سرچشمه می‌گیرد: شهری در دهانهٔ رودخانه، و روستاهای کشاورزی و ماهی‌گیری میان اقیانوس هند و کوه‌های Barisan. تاریخ آن‌ها در کنار تاریخ غرب سوماترا پیش می‌رود، اما داستانشان همان داستان نیست.

می‌توان دید که این دو قوم چقدر به هم نزدیک‌اند. گویش موکوموکو ملایویی است و آن‌قدر به زبان Minangkabau نزدیک است که اغلب گویشی از آن به شمار می‌رود، و کسی که از Pesisir Selatan است، که درست آن‌سوی مرز استانی قرار دارد، به‌آسانی آن را می‌فهمد. هرچه بیشتر به جنوب ساحل برویم، گویش به Pekal نزدیک می‌شود. در داخل، آن‌سوی کوه‌ها، Kerinci و Rejang زندگی می‌کنند که هر کدام زبان خاص خود را دارند. موکوموکوها روی مرز قرار گرفته‌اند و این موقعیت آن‌ها را شکل داده است. قانون عرفی و سازمان طایفه‌ای‌شان در شمال از الگوی Minangkabau پیروی می‌کند، در حالی که حکومت، مدارس و بازارهایشان به سوی شهر Bengkulu در جنوب نگاه دارند.

اسلام زندگی روزمره را چارچوب می‌بخشد، همان‌طور که در طول نسل‌ها در این ساحل چنین بوده است. نماز جمعه در مسجد ریتم هفته را تعیین می‌کند و رمضان تقویم را دوباره سامان می‌دهد. مراسم عروسی آیین‌های اسلامی را با تشریفات adat درمی‌آمیزد که بزرگان خانواده و تیره آن را انجام می‌دهند. شناخته‌شده‌ترین هنر محلی رقص Gandai است که در عروسی‌ها و جشن‌های عمومی با طبل و serunai، یک ساز بادی نی‌دار، اجرا می‌شود.

تجارت برای قرن‌ها تاریخ این منطقه را هدایت می‌کرد. موکوموکو مرکز Anak Sungai بود، پادشاهی کوچک ساحلی که مدت‌ها به سلطنت Inderapura در شمال وابسته بود. از اواخر سدهٔ هفدهم، شرکت هند شرقی بریتانیا از پایگاهش در Bencoolen بر این ساحل برای تجارت فلفل کار می‌کرد و در موکوموکو یک پست نگه می‌داشت. در سال 1824 پیمانی میان بریتانیا و هلند کل ساحل Bengkulu را به هلند واگذار کرد. بزرگ‌ترین تغییرات اخیر در این بوده که چه کسانی در اینجا زندگی می‌کنند. برنامه‌های انتقال جمعیت دولتی شمار زیادی جاوه‌ای و دیگر مهاجران را به اینجا آورد و نخل روغنی در دشت‌ها گسترش یافت. تا زمانی که موکوموکو در سال 2003 به منطقه‌ای مستقل تبدیل شد، موکوموکوها یکی از چند جامعه در ناحیه‌ای بودند که نام آن‌ها را بر خود دارد.