اروتیک سراوای

سراوای‌ها مردم ساحل جنوبی و تپه‌زارهای بنگکولو هستند، در نواری از سوماترا که میان اقیانوس هند و رشته‌کوه بوکیت باریسان قرار دارد. سرزمین اصلی ایشان بخش‌های بنگکولوی جنوبی و سلوما است، در اطراف شهرهایی چون مانا و تایس. زبان روشن‌ترین نشانه‌ی سراوای بودن است. زبان سراوای از شاخه‌ی مالایی است و خویشاوند نزدیک بسمه است که در آن سوی کوه‌ها در جنوب سوماترا گفته می‌شود. این زبان تفاوت زیادی با رجانگ دارد، زبان همسایگان شمالی‌شان که هیچ خویشاوندی با آن ندارد. گویشوران معمولاً آن را به دو گویش تقسیم می‌کنند: گویش o و گویش au، که نامشان از شیوه‌ی پایان یافتن برخی واژه‌ها گرفته شده است، و مردم اغلب پیش از هر چیز دیگر متوجه می‌شوند که غریبه به کدام‌یک سخن می‌گوید.

تقریباً همه‌ی سراوای‌ها مسلمانند و اسلام در کنار آدات قرار دارد، یعنی حقوق عرفی‌ای که هنوز شکل‌دهنده‌ی ازدواج، ارث و شیوه‌ی حل‌وفصل اختلافات روستایی است. همان‌طور که در جاهای دیگر جنوب سوماترا رایج است، رسوم میان ازدواج‌هایی که در آن عروس به خانواده‌ی شوهر می‌پیوندد و ازدواج‌هایی که در آن شوهر در خانواده‌ی عروس ساکن می‌شود تمایز می‌گذارند، و خانواده‌ها هنوز به این اهمیت می‌دهند که زوج کدام نوع را برمی‌گزینند. سنت شفاهی، سراوای‌ها را به سرونتینگ ساکتی پیوند می‌دهد، قهرمانی که با نام سی پاهیت لیداه یا «زبان تلخ» شناخته می‌شود و نفرین‌هایش مردم و اشیا را به سنگ بدل می‌کرد. چند قوم منطقه ادعای نسبت با او دارند. پیش از آنکه خط عربی و سپس لاتین جای آن را بگیرد، سراوای‌ها با خط کهن سورات اولو نیز می‌نوشتند و آیات و طلسم‌ها را بر بامبو و پوست درخت حک می‌کردند.

تاریخ جدید آنان با فلفل آغاز می‌شود. از اواخر سده‌ی هفدهم، شرکت هند شرقی انگلیس بنکولن، که اکنون بنگکولو نامیده می‌شود، را در اختیار داشت و نواحی اطراف را وادار کرد تا با نظام سهمیه‌ی اجباری فلفل بکارند، نظامی که کینه‌ی عمیقی در پی داشت. این سرزمین بر اساس پیمان انگلیس و هلند در سال 1824 به هلندی‌ها رسید و کنترل استعماری بر داخل کشور سخت‌تر شد. امروز بیشتر سراوای‌ها کشاورز و خرده‌مالکند و برنج، لاستیک، قهوه و نخل روغنی می‌کارند، و مردم ساحل نیز ماهیگیری می‌کنند. بسیاری از جوانان برای تحصیل و کار به شهر بنگکولو، پالمبانگ یا جاکارتا می‌روند. خانه‌های روستایی به‌طور سنتی روی ستون‌های چوبی ساخته می‌شدند و بسیاری از آن‌ها هنوز چنین‌اند. عروسی‌ها بزرگ‌ترین مراسم عمومی‌اند، با لباس رسمی، پارچه‌ی باتیک بسورک که با خطوطی به سبک عربی نقش شده، و آندون، رقصی آهسته و دایره‌وار که جوانان دختر و پسر اجرا می‌کنند.