اروتیک انگلو-برمه‌ای‌ها

انگلو-برمی‌ها مردمی هستند که امپراتوری آن‌ها را پدید آورد و پایان آن امپراتوری پراکنده‌شان کرد. نیاکانشان مردان اروپایی بودند، که بیشترشان بریتانیایی بودند، و زنانی از مردمان گوناگون برمه: بامار، کارن، شان، مون و دیگران. آمیختگی تبار تنها بخشی از وجه تمایزشان بود. آن‌ها میان دو جهان زیستند. مردم برمه به‌طور سنتی نام خانوادگی ندارند، اما انگلو-برمی‌ها نام خانوادگی انگلیسی را از پدر به فرزند منتقل می‌کردند. آن‌ها در خانه به انگلیسی و در بازار به برمه‌ای سخن می‌گفتند و نیمکت‌های کلیساهای کاتولیک، انگلیکن و باپتیست را پر می‌کردند، در حالی که اغلب خویشاوندان بودایی خود را از طریق خانواده‌های مادری‌شان به‌شمار می‌آوردند.

این جامعه با تصرف برمه توسط بریتانیا در سه جنگ میان 1824 و 1885 شکل گرفت و سپس بریتانیا آن را برای دهه‌ها به‌عنوان ایالتی از هند بریتانیایی اداره کرد. مردان و زنان انگلو-برمی در لایه‌های میانی دولت استعماری کار می‌کردند: راه‌آهن، تلگراف و دفاتر پست، گمرک، پلیس، بیمارستان‌ها و مدارس تبشیری. آن‌ها در رانگون، مولمین و شهر کوهستانی میمیو متمرکز بودند. این جایگاه کار پایدار اما موقعیتی نامطمئن برایشان فراهم کرد، زیرا نه بریتانیایی‌ها و نه ناسیونالیسم رو به رشد برمه‌ای، کاملاً آن‌ها را از خود نمی‌دانستند.

حمله ژاپن در سال 1942 آن جهان را در هم شکست. بسیاری به گریز طاقت‌فرسای زمینی از میان جنگل‌ها و کوه‌ها به سوی هند پیوستند، و همه آن را زنده پشت سر نگذاشتند. کسانی که ماندند زیر سوءظن زندگی می‌کردند، چون به فرمانروایان پیشین وابسته شمرده می‌شدند. استقلال در سال 1948 نخستین موج مهاجرت به بریتانیا را به راه انداخت. گسست عمیق‌تر پس از آن رخ داد که ژنرال نه وین در سال 1962 قدرت را به دست گرفت. دولت کسب‌وکارها و مدارس تبشیری را در اختیار گرفت و هویت ملی برمه‌ای سختگیرانه‌ای را پیش برد که جایی اندک برای اقلیتی باقی گذاشت که انگلیسی سخن می‌گفت و عمدتاً مسیحی بود. خانواده‌ها به بریتانیا رفتند. پس از آنکه استرالیا موانع نژادی خود را بر سر مهاجرت برداشت، شمار بیشتری به پرت و دیگر شهرهای استرالیا رفتند و شمار کمتری در نیوزیلند، کانادا و ایالات متحده ساکن شدند.

امروزه انگلو-برمی‌ها پیش از هر چیز یک پراکندگی (دیاسپورا) هستند. انجمن‌ها، گردهمایی‌ها، پیوندهای کلیسایی و دستورهای پخت خانوادگی آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد، همراه با تلاشی پیوسته برای ثبت خاطرات پیش از آنکه نسل متولد برمه از میان برود. جامعه کوچک‌تری در میانمار باقی مانده است، جایی که بسیاری نام‌های برمه‌ای برگزیدند و با جمعیت گسترده‌تر ازدواج کردند. در آنجا خطوط اروپایی آن‌ها بیشتر در عکس‌های خانوادگی و حافظه باقی مانده است.