اروتیک کانگئانی‌ها

بیگانگان معمولاً کانگین‌ها را مادورایی به شمار می‌آورند و این، روی کاغذ، درست است. اما در خود جزیره‌ها، کانگینی بودن معنای مشخصی دارد. یعنی تعلق داشتن به مجمع‌الجزایر کوچکی در شرق مادورا، سخن گفتن به گونه‌ی ویژه‌ی خود از این زبان، و زیستن زندگی جزیره‌ای که به اندازه‌ی کافی از سرزمین اصلی دور است تا هر دو را شکل داده باشد. این جزیره‌ها بخشی از شهرستان سومنپ در استان جاوه‌ی شرقی اندونزی هستند. برای مدت طولانی، به معنای قدیمی‌تر سومنپ، یعنی مقر فرمانروایان شرق مادورا، نیز تابع آن بودند. همین پیوند سیاسی درازمدت بخش بزرگی از دلیل درهم‌آمیختن دو هویت است و اینکه کانگینی‌ها اغلب خودشان باید تفاوت را توضیح دهند.

جزیره‌ی کانگین، بزرگ‌ترین جزیره‌ی این مجمع‌الجزایر، بیشتر مردم را در خود جای داده و آرجاسا شهر اصلی آن است. کار میان خشکی و دریا تقسیم می‌شود: ماهیگیری، تردد قایق‌ها میان جزیره‌ها، نارگیل، محصولات زراعی و دامداری. جزیره‌های کوچک‌تر و دورتر مختلط‌ترند. در اطراف ساپکن، جامعه‌های باجائو، بوگیس و ماندار مدت‌هاست مستقر شده‌اند. این امر مجمع‌الجزایر را به محل تلاقی کشاورزان مادورایی‌زبان و مردمان دریانورد دریاهای شرق اندونزی بدل کرده و بسیاری از خانواده‌ها ریشه‌ی خود را به بیش از یکی از این مردمان می‌رسانند.

زبان کانگینی به خانواده‌ی آسترونزی تعلق دارد. معمولاً گویشی از مادورایی به شمار می‌رود، اما واژگان آن چنان متفاوت است که برخی آن را زبانی جداگانه می‌دانند. اندونزیایی در مدرسه، دولت و تلویزیون به کار می‌رود، در حالی که کانگینی زبان خانه، بازار و بندر است. تقریباً همه مسلمان‌اند و اسلام ریتم سال را تعیین می‌کند. ماه روزه، روزهای عید و گذرگاه‌های تولد، ازدواج و مرگ همگی در بستر آیین اسلامی جریان دارند و نمازخانه‌ها و قرائت قرآن بخشی از زندگی عادی روستایی‌اند، نه چیزی جدا از آن.

رسمی که بازدیدکنندگان بیشتر به یاد می‌آورند، مسابقه‌ی گاومیش‌دوانی است، kerapan kerbau. مادورا در سراسر اندونزی به مسابقات گاوهای نر خود شهرت دارد. در کانگین، به جای آن، از گاومیش آبی استفاده می‌شود و روزهای مسابقه جمعیت بزرگ و پرسروصدایی را جذب می‌کند. اقتصاد مدرن نیز به دریا رسیده است: میدان‌های گاز طبیعی که به نام این جزیره‌ها خوانده می‌شوند، این گوشه‌ی آرام جاوه‌ی شرقی را به صنعت انرژی ملی پیوند می‌دهند. با این همه، بیشتر کار روزانه در کانگین همچنان در قایق‌ها و مزارع انجام می‌شود و زندگی در آنجا هنوز با برداشت محصول، صید و برنامه‌ی رفت‌وآمد کشتی‌ها به سرزمین اصلی سنجیده می‌شود.