اروتیک کاناک‌ها

کاناک‌ها بومیان ملانزیایی کالدونیای نو هستند، مجمع‌الجزایری که خودشان آن را Kanaky می‌نامند، سرزمینی فرامرزی تحت حاکمیت فرانسه به فاصله تقریباً 1,200 کیلومتر در شرق استرالیا. آنان دست‌کم سه هزار سال است که در Grande Terre و جزایر Loyalty زندگی کرده‌اند، خیلی پیش از الحاق فرانسه در سال 1853 که این سرزمین را به مستعمره کیفری و بعدها به جامعه‌ای مهاجرنشین مبتنی بر نیکل بدل کرد. این تاریخ پیشینه‌ای صرفاً زمینه‌ای نیست. بلکه همه چیز درباره نحوه معرفی کاناک‌ها از خودشان امروز را شکل می‌دهد: به عنوان مردم نخستینی که ادعای آنان بر زمین مقدم بر دولتی است که آن را اداره می‌کند، و کسانی که وضعیت سیاسی‌شان در سه همه‌پرسی استقلال که بین سال‌های 2018 و 2021 برگزار شد همچنان محل مناقشه است.

زبان واحدی به نام کاناکی وجود ندارد. حدود سی زبان متمایز هست، از جمله Drehu، Nengone، Paicî، Ajië، Xârâcùù و دیگران، شامل Haveke، Arhâ، Xârâgurè و Haeke که جوامع کوچک‌تر به آن‌ها سخن می‌گویند. همه این‌ها به شاخه اقیانوسی خانواده بزرگ اترونزیایی تعلق دارند، همان خانواده گسترده‌ای که از ماداگاسکار تا جزیره ایستر امتداد دارد. هر زبان معمولاً با یک ناحیه عرفی تطبیق دارد، و نواحی عرفی واحد پایدار جامعه کاناک‌ها هستند: هشت ناحیه که نهادهای این سرزمین به رسمیت شناخته‌اند و سازمان‌دهنده ریاست‌های قبیله‌ای، مالکیت زمین و سنای رؤسای عرفی‌اند که در کنار کنگره منتخب قرار دارد. زبان فرانسه زبان مشترکی است که همه را به هم پیوند می‌دهد، اما وفاداری اولیه یک کاناک معمولاً به تبار و ناحیه عرفی است، نه به هویت فراگیر کاناکی، که خود ساخته‌ای سیاسی است و در جنبش استقلال دهه‌های 1970 و 1980 شکل گرفت.

بیشتر کاناک‌ها مسیحی هستند، که نتیجه مبلغان کاتولیک و پروتستان در قرن نوزدهم است؛ سواحل شرقی و جزایر Loyalty بیشتر پروتستان‌اند و غرب عمدتاً کاتولیک است. مسیحیت به‌راحتی کنار نظم کهن می‌نشیند و جای آن را نمی‌گیرد: اجداد، تبارهای توتمی و آداب la coutume، یعنی مبادله رسمی هدایا (یام، پارچه، پول) که هر معامله اجتماعی مهمی را آغاز می‌کند، از ازدواج تا دیدار تسلیت، همچنان معماری زندگی روزمره‌اند. خود یام ارزشی فراتر از خوراک دارد، و تقویم کشت آن هنوز چرخه آیینی سال را در بسیاری از دره‌ها تعیین می‌کند. فرهنگ مادی کاناک‌ها در خارج بیشتر از طریق flèches faîtières حکاکی‌شده و بلند که بر فراز خانه‌های بزرگ قرار می‌گیرد شناخته می‌شود، و از طریق پول بافته‌شده و رشته‌های صدف که در مبادلات عرفی در گردش‌اند؛ اشیایی که فولکلور نیستند، بلکه ابزارهای کارکردی تعهد اجتماعی‌اند.