اروتیک اوت دانوم

قوم اوت دانوم در امتداد بخش‌های بالادست رودخانه‌های کاپواس، ملاوی و کاهایان، در داخل بورنئو و در منطقه‌ی حوزه‌ی آبریز که کالیمانتان مرکزی و غربی به هم می‌رسند، زندگی می‌کنند. آنان از اقوام داپاک نوع بالادست رودخانه‌اند؛ در جوامع خانه‌های بلند جمعی ساکن شده‌اند، جوامعی که قرن‌ها گسترش مالایی‌ها و بعدها بانجاری‌ها آن‌ها را از دشت‌های ساحلی به عقب رانده است، و آن‌قدر از مدارهای تجاری دشت‌ها دور مانده‌اند که الگوهای قدیمی‌تر زندگی همچنان خوانا باقی مانده‌اند. خود نام نیز گونه‌ای توصیف از خویشتن است: اوت یعنی مردم و دانوم یعنی آب. آنان مردم سرچشمه‌ها هستند.

زبانشان به زیرگروه باریتو از خانواده‌ی مالایی-پلینزیایی تعلق دارد، همان شاخه‌ای که زبان معانیان را پدید آورد، و از راه معانیان، از طریق یکی از شگفت‌انگیزترین مهاجرت‌ها در پیشینه‌ی اوسترونزی، به مردم مالاگاسی ماداگاسکار رسید. زبان اوت دانوم بسیار نزدیک به زبان نگاجو، بزرگ‌ترین زبان داپاک کالیمانتان مرکزی، قرار دارد و این دو اغلب به‌جای دو زبان جدا، پیوستاری در نظر گرفته می‌شوند. لاوانگان و معانیان، که گاه با اوت دانوم گروه‌بندی می‌شوند و گاه همچون اقوام هم‌خانواده در خوشه‌ی باریتو در نظر گرفته می‌شوند، در نظام‌های رودخانه‌ای مجاور در جنوب و شرق ساکن‌اند.

از نظر دینی، اوت دانوم از پایگاه‌های کاهارینگان هستند، آیین بومی داپاک که دولت اندونزی آن را، به‌نحوی کمی ناخوشایند، با طبقه‌بندی‌اش ذیل عنوان هندوئیسم در سال 1980 به رسمیت شناخت، زیرا قانون اساسی پیروی از دینی به رسمیت شناخته‌شده را الزامی می‌کرد. کاهارینگان دین مستقلی است: جهان‌شناسی‌ای که بر جهان بالایی و جهان پایینی، ارواح نیاکان و چرخه‌ی تدفینی ثانویه‌ی طولانی بنا شده است، که در آن استخوان‌های مردگان بیرون آورده، پاکیزه، و با مراسم پایانی‌ای به نام تیوه تشییع می‌شوند که روح را به سرزمین بالایی رها می‌کند. این آیین‌ها می‌توانند روزها ادامه یابند و کل روستا در آن مشارکت دارد؛ آن‌ها ستون فقرات زندگی آیینی اوت دانوم‌اند و دلیل آن‌اند که این دین بی‌سروصدا در مسیحیت و اسلام اطراف حل نشده است.

زندگی روزمره همچنان بر کشت برنج به شیوه‌ی سوزاندن و جابه‌جایی، ماهیگیری رودخانه‌ای و گردآوری محصولات جنگلی، از جمله راتان، گهارو و دامار، تکیه دارد؛ محصولاتی که از دیرباز، از زمانی که بازارهای ساحلی وجود داشتند، داخل کشور را به آن بازارها پیوند داده‌اند. خانه‌ی بلند به‌عنوان یک واحد مسکونی یگانه در بسیاری از مناطق کم‌رنگ شده، اما شبکه‌های خویشاوندی‌ای که سازمان می‌داد کم‌رنگ نشده‌اند. فشارهایی که امروز بر اوت دانوم وارد می‌شود همان فشارهایی است که بر بیشتر اقوام داپاک بالادست وارد می‌شود: امتیازهای قطع درخت، تبدیل زمین به کشت نخل روغنی، و کشش آهسته‌ی اداری دولتی که هرگز مطمئن نبوده با مردمی که دینشان را برای به رسمیت شناخته شدن باید بازطبقه‌بندی می‌کرد چه کند.