اروتیک رجانگی‌ها

رجانگ‌ها مردمی کوهستانی در جنوب‌غربی سوماترا هستند که بیشتر در رجانگ لبونگ، لبونگ، کپاهیانگ و بخش‌هایی از بنگکولو و پیرامون آن‌ها متمرکزند. آنان خود را یکی از جمعیت‌های کهن‌تر و دیرینه‌ساکن در درون رشته‌کوه بوکیت باریسان می‌دانند (ستون فقرات آتشفشانی بلندی که در سراسر طول جزیره کشیده شده است) و سکونتگاه‌هایشان در امتداد دره‌های رودخانه‌ای که در این رشته‌کوه کنده شده‌اند گرد آمده‌اند. جغرافیا اهمیت دارد: سرزمین اصلی رجانگ‌ها در داخل خشکی، دور از ساحل و در پناه کوه‌ها قرار دارد، و این بخشی از دلیل آن است که زبان و حقوق عرفی‌شان شکل خود را حفظ کرد، در حالی که جوامع ساحلی سوماترا زیر موج‌های پیاپی تجارت، سلطنت‌ها و اداره استعماری بازساخته می‌شدند.

زبان رجانگی زبانی آسترونزیایی از شاخه مالایو-پلی‌نزیایی است، اما جایگاه دقیق آن مدت‌ها محل بحث بوده است؛ این زبان به‌راحتی کنار مالایی یا دیگر زبان‌های بزرگ سوماترا جای نمی‌گیرد و زبان‌شناسان در مقاطع مختلف آن را با زبان‌های دایاک خشکی بورنئو دسته‌بندی کرده‌اند، که به الگوهای مهاجرتی کهن‌تر از آنچه نقشه ظاهری نشان می‌دهد اشاره دارد. آنچه بی‌مناقشه است این است که رجانگ‌ها خط بومی خاص خود را دارند، یعنی سورات اولو که گاهی بر اساس سه حرف نخستش کا گا نگا خوانده می‌شود. این خط در گذشته بر خیزران، پوست درخت و شاخ گاومیش حک می‌شد و در افسون‌ها، سندهای عرفی و شعر به کار می‌رفت. امروزه شمار اندکی آن را روان می‌خوانند، اما در گوشه‌هایی آموزش داده و احیا می‌شود و همچنان یکی از نشانه‌های آشکارتری است که رجانگ‌ها هنگام متمایز کردن خود از همسایگان مالایی و مینانگکابائو به آن اشاره می‌کنند.

تقریباً همه رجانگ‌ها چند قرن است که مسلمان سنی‌اند، اما چارچوبی که زیر اسلام قرار دارد نظام کوتی (kutei) است: نهاد سیاسی سنتی روستا که حول طایفه‌های پدرتبار به نام پتولای (petulai) سازمان یافته است و بسته به اینکه به کدام شجره‌نامه شفاهی استناد شود، معمولاً چهار یا پنج طایفه شمرده می‌شود. آدات، یعنی حقوق عرفی، بر مذاکرات ازدواج، ارث، حل اختلاف و آداب پیچیده پیرامون شیربها حاکم است و در کنار قوانین دینی عمل می‌کند، نه در ذیل آن. هنوز هم عروسی رجانگی به همان اندازه به کوتی مربوط است که به مسجد. دوره استعمار کشت قهوه و فلفل را به مرتفعات آورد و رجانگ‌ها را به اقتصاد استخراجی هلند پیوند داد؛ دهه‌های پس از استقلال مهاجرت‌های اسکانی، جاده‌سازی و فرسایش آهسته جنگل‌ها را به همراه آورد. این زبان اکنون آسیب‌پذیر طبقه‌بندی می‌شود و بخش عمده انرژی فرهنگی در میان رجانگ‌های جوان‌تر صرف آن می‌شود که خط، ادبیات شفاهی و ساختار petulai برای نسل بعد قابل فهم بماند.