اروتیک پا تن

پا‌تن‌ها یکی از کوچک‌ترین قوم‌های رسمی‌شناخته‌شده در ویتنام‌اند. شمارشان کمتر از ده هزار نفر است و در مرتفعات شمال دورافتادهٔ کشور کشاورزی می‌کنند. در سراسر کشور بیش از هر چیز با آیینی شبانه شناخته می‌شوند که در آن رقصندگان با کوبیدن و لگد زدن روی بستری از زغال‌های سوزان راه خود را پیش می‌برند. رقص آتش توجه‌ها را جلب می‌کند، اما متعلق به شیوهٔ زندگی کامل‌تری است که در دره‌هایی حفظ شده که همسایگانی از تای، داو و هموُنگ در آن‌ها بسیار بیشترند.

روستاهای آنان در ارتفاعات استان سابق های‌ژانگ و در مناطق لام بین و چیم هوآ در استان توین کوانگ قرار دارد. این دو استان از آن زمان در یک استان ادغام شده‌اند. پا‌تن‌ها از چین به سمت جنوب مهاجرت کرده‌اند و زبانشان هنوز ردّ این مسیر را نشان می‌دهد. زبان آنان به خانوادهٔ همونگ-میین تعلق دارد اما گویشی از زبان هموُنگ نیست. نزدیک‌ترین خویشاوند آن پا-هنگ است که در آن سوی مرز، در جنوب چین، به وسیلهٔ مردمی تکلم می‌شود که دولت چین آنان را در شمار قوم یائو طبقه‌بندی کرده است. حتی در دره‌های زادگاهشان، زبان پا‌تن زبان اقلیت است و بسیاری از گویندگانش از تای و ویتنامی نیز استفاده می‌کنند.

زندگی مذهبی بر محور نیاکان و ارواح می‌گردد و شامان‌ها به‌عنوان واسطه عمل می‌کنند. نذورات بر سکوی خانگی، آیین‌های درمان بیماری و مراسم چرخهٔ سالانهٔ کشاورزی بخشی از زندگی روزمره‌اند، نه مناسبت‌های ویژه‌ای که جدا از آن قرار گرفته باشند. رقص آتش از همین نظام برمی‌خیزد. پس از برداشت محصول، شامانی آیین‌های آغازین را رهبری می‌کند و ارواح را فرا می‌خواند. طبل‌زنی و سرود آن‌قدر اوج می‌گیرد تا رقصندگان، که باور بر این است ارواح آنان را در بر گرفته‌اند، با پای برهنه به درون آتش گام می‌گذارند و آن‌قدر می‌رقصند تا زغال‌ها خاموش شوند. این آیین شکرگزاری از ارواح است، برای محصول خوب و سلامتی در سال پیش رو درخواست می‌کند و بدبختی را دور می‌راند. بازدیدکنندگانی که انتظار نمایش شگفت‌انگیز دارند معمولاً نمی‌فهمند که هدف آن حفاظت است، نه تماشا.

چیز دیگری که توجه مردم را جلب می‌کند رنگ قرمز است. زنان پا‌تن پارچه‌هایی می‌بافند و می‌پوشند که تقریباً به‌طور کامل قرمزند و با نقش‌های کوچک‌تر به رنگ سفید و زرد آراسته شده‌اند و روسری بلند بر سر دارند. در بازاری کوهستانی این رنگ زن پا‌تن را از دور نشان می‌دهد، و این در منطقه‌ای که چندین قوم جاده‌ها و روزهای بازار مشترک دارند اهمیت دارد. کشت برنج در زمین‌های تپه‌ای و شالیزارها همچنان ریتم سال را تعیین می‌کند، هرچند جاده‌ها، مدرسه و کار در دشت‌ها جوانان را از روستاها دور می‌کند.