اروتیک آتی

آتی‌ها گروه نگریتو در مرکز فیلیپین هستند. آنان از نسل مردمانی‌اند که پیش از ورود دریانوردان اوسترونزیایی در این جزیره‌ها می‌زیستند. پوست تیره، موی مجعد و قدی که اغلب کوتاه‌تر از اکثریت ویساییان اطرافشان است، آنان را با همسایگانشان متفاوت نشان می‌دهد و همین تفاوت طی قرن‌ها نحوه‌ی رفتار با ایشان را شکل داده است. جامعه‌های آنان در پانای، در آکلان، آنتیکه، کاپیز و ایلوی‌لو، و همچنین در گیماراس، نگروس و جزیره‌ی کوچک و پرازدحام گردشگری بوراکای زندگی می‌کنند. دیگر نگریتوهای فیلیپین، مانند ایتا در لوزون، باتاک در پالاوان و مامانوا در میندانائو، خویشاوندان دوری هستند و نه همان مردم.

در بیشتر تاریخشان، آتی‌ها گردآورندگان دوره‌گردی بودند که میان جنگل و ساحل رفت‌وآمد می‌کردند. امروز بیشترشان در سکونتگاه‌های ثابت در حاشیه‌ی شهرها و زمین‌های کشاورزی زندگی می‌کنند. آنان قطعه‌زمین‌های کوچک را کشت می‌کنند، روزمزدی می‌کنند و چیزی را می‌فروشند که مردم دشت‌نشین مدت‌هاست برای آن به سراغشان می‌آیند: داروهای گیاهی. درمانگران آتی در سراسر ویساییِ غربی به دانششان درباره‌ی گیاهان جنگلی، روغن‌ها و درمان‌ها شهرت دارند. زبانشان، ایناتی، زبانی فیلیپینی از خانواده‌ی اوسترونزیایی است، اما تماس طولانی آن را به سوی هیلیگاینون، کینارای‌آ و آکلانون کشانده و بسیاری از آتی‌ها اکنون در زندگی روزمره از آن زبان‌ها استفاده می‌کنند. دین نیز همین لایه‌ها را دارد. بیشتر آتی‌ها کاتولیک یا پروتستان‌اند، با این حال باورهای کهن درباره‌ی ارواح زمین و جنگل همچنان نحوه‌ی فهمشان از بیماری و بدشانسی را شکل می‌دهد.

افسانه‌ی تأسیس پانای آتی‌ها را در مرکز ماجرا قرار می‌دهد. ماراگتاس از ده داتو از بورنئو می‌گوید که دشت‌های ساحلی را از رئیس آتی به نام ماریکودو در ازای یک کلاه سالاکوت طلایی و یک گردنبند طلا خریدند. بیشتر مورخان امروز این داستان را فولکلور می‌دانند نه تاریخ، اما همچنان تقویم را شکل می‌دهد. جشن Ati-Atihan در کالیبو که هر ژانویه به افتخار Santo Niño برگزار می‌شود، نام آتی‌ها را بر خود دارد و شرکت‌کنندگان چهره‌هایشان را با دوده سیاه می‌کنند تا به شکلی که از ایشان انتظار می‌رود درآیند. این پرسشی منصفانه درباره‌ی این است که چه کسی حق دارد نقش چه کسی را بازی کند. داستان سخت‌تر، زمین است. جامعه‌های آتی بر اساس قانون حقوق مردم بومی (Indigenous Peoples' Rights Act) مصوب 1997 برای گرفتن سندهای قلمرو اجدادی فشار آورده‌اند. در بوراکای، درگیری با منافع هتل‌ها و مجتمع‌های توریستی در سال 2013 به مرگ انجامید، هنگامی که یکی از سخنگویان جامعه‌ی آتی هدف گلوله قرار گرفت. برخی خانواده‌های آتی بوراکای از آن زمان زمینی دریافت کرده‌اند، جای پایی کوچک بر یکی از ارزشمندترین سواحل کشور.