اروتیک مانوسلا

مانوسلاها نام خود را از دره‌ای کوهستانی در عمق جزیره سرام گرفته‌اند، جزیره‌ای کوهستانی و کشیده در قلب مالوکوی مرکزی. بیشتر بیرونی‌ها این نام را از پارک ملی مانوسلا می‌شناسند، پهنه‌ای از جنگل‌های بارانی و یال‌های تند که تا قله بینایا، بلندترین قله استان، بالا می‌رود. برای مانوسلاها، این نام معنایی کهن‌تر دارد: مجموعه‌ای از روستاهای کوهستانی که با زبان مشترک، تبار مشترک و نظمی عرفی که هم از پارک و هم از دولت اندونزی پیشینه دارد به هم پیوسته‌اند.

شهرهای ساحلی سرام رو به بیرون دارند، رو به امبون، تجارت و دریا. مانوسلاها به نیمه دیگر جزیره تعلق دارند، یعنی جوامع داخلی که مدت‌ها زیر نام آلیفورو گروه‌بندی شده‌اند، نامی که مردم مالوکو بر مردمان تپه‌نشین جزایر بزرگ‌ترشان نهاده بودند. زبان آنان که آن را هم مانوسلا می‌نامند از خانواده آوسترونزی است. این زبان به شاخه مالوکوی مرکزی تعلق دارد و با دیگر زبان‌های رایج در ارتفاعات و ساحل شمالی سرام خویشاوند است. بیشتر گویشوران به‌راحتی به مالایی امبونی یا اندونزیایی، زبان‌های مدرسه، کلیسا، بازار و دولت، روی می‌آورند.

زندگی کوهستانی شرایط کار روزانه را تعیین می‌کند. خانوارها جنگل را برای باغ‌های غده و سبزی پاک می‌کنند، در جایی که نخل‌های ساگو می‌رویند آن را فرآوری می‌کنند و گراز وحشی، گوزن و کوسکوس شکار می‌کنند. فاصله‌ها با پیاده‌روی سنجیده می‌شود: مسیرهای پیاده از روستاهای کوهستانی تا ساحل ممکن است روزها طول بکشد و گردشگرانی که به سوی بینایا می‌روند هنوز برای یافتن جا برای اقامت به راهنمایان محلی و روستاهای مسیر وابسته‌اند.

میسیونرهای پروتستان هلندی مسیحیت را به ارتفاعات آوردند و امروز بیشتر مانوسلاها به کلیسا تعلق دارند. اما گرویدن به مسیحیت آنچه پیش از آن بود را از میان نبرد. آدات، مجموعه قوانین و تعهدات عرفی، هنوز حقوق زمین، ازدواج و حل اختلاف را شکل می‌دهد و بزرگان تیره‌ها کنار کشیشان و سران روستاها اقتدار واقعی دارند. مقامات استعماری نیز مردم داخلی سرام را به نزدیک شدن به ساحل واداشتند، جایی که شمارش و اداره‌شان آسان‌تر بود. این امر کششی پایدار میان مکان‌های کوهستانی نیاکانی و سکونتگاه‌های جدیدتر به جا گذاشت. پارک ملی لایه دیگری افزود و مرزهای حفاظت دولتی را بر جنگلی کشید که روستاها همیشه در آن شکار کرده، کشت کرده و آن را از آن خود دانسته‌اند.