اروتیک تالائود

تالاودی‌ها مردم آخرین جزیره‌های اندونزی پیش از فیلیپین‌اند. جزیره‌هایشان در دورترین نوک شمالی استان سولاوسی شمالی واقع است، بسیار نزدیک‌تر به میندانائو تا به مانادو، و همین موقعیت بسیاری چیزها را توضیح می‌دهد. زبانشان به سمت شمال گرایش دارد، دولتشان از جاکارتا فرمان می‌گیرد، و همسایگانشان در جزایر سانگیهه در جنوب‌غربی آن‌قدر در گفتار و تاریخ به آنان نزدیک‌اند که غریبه‌ها اغلب این دو را یکی می‌پندارند. تالاودی‌ها عموماً چنین نمی‌کنند. زادگاهشان کاراکلانگ است، بزرگ‌ترین جزیره و محل شهر ملونگوان، مرکز شهرستان (کابوپاتن). زادگاه همچنین سالیبابو، کاباروآن، مجموعه کوچک نانوسا و میانگاس دورافتاده را دربر می‌گیرد. روستاها کنار ساحل جای گرفته‌اند و مردم از ماهیگیری، نارگیل و کوپرا امرار معاش می‌کنند. زبان تالاودی به شاخه سانگیری زبان‌های فیلیپینی تعلق دارد، با زبان سانگیری به عنوان نزدیک‌ترین خویشاوندش، و هر گروه جزیره‌ای گویش‌های خاص خود را نگه داشته است. اندونزیایی و مالایی مانادویی آموزش، دولت و تجارت را پوشش می‌دهند. دین به‌طور غالب پروتستان است، میراث مبلغان مذهبی قرن نوزدهم، و کلیسا محور زندگی روستایی است. حقوق عرفی، یا آدات، همچنان در کنار آن وزن واقعی دارد.

روشن‌ترین نمونه‌اش اها است، ممنوعیتی عرفی که بخشی از صخره‌های مرجانی، دریا یا زمین را برای مدت معینی به روی برداشت می‌بندد. در کاکوروتان، در جزایر نانوسا، لغو ممنوعیت دریایی با مراسم مانه‌ئه به پایان می‌رسد. روستاییان از برگ‌های نخل نارگیل و پیچک‌های جنگل خطی بسیار بلند می‌سازند، با پایین رفتن آب به دریا می‌زنند و آرام‌آرام آن را به سوی ساحل می‌کشند و ماهی‌ها را به آب‌های کم‌عمق می‌رانند، جایی که صید گرفته و میان همه تقسیم می‌شود. این مشهورترین سنت تالاودی است و همچنین به عنوان نظامی واقعی برای مدیریت صخره‌های مرجانی عمل می‌کند. میانگاس جایگاه این جزایر را در تاریخ حقوقی نگه می‌دارد. در سال 1928 داوری میان هلند و ایالات متحده، که به پرونده جزیره پالماس معروف است، حکم داد که این جزیره متعلق به هند شرقی هلند است نه به فیلیپین که در آن زمان تحت حاکمیت آمریکا بود. آن رأی دلیل این است که مردم میانگاس امروز اندونزیایی‌اند، و دلیل اینکه یک جامعه بسیار کوچک جزیره‌ای هنوز در درس‌های حقوق بین‌الملل ظاهر می‌شود.