اروتیک ابویی

Abui مردم کوهستانی Alor هستند و خودشان هم همین را می‌گویند: نامشان از واژه‌ی خودشان برای کوه گرفته شده و زبانشان را «زبان کوه» می‌نامند. Alor جزیره‌ای ناهموار در انتهای شرقی زنجیره‌ی سوندای کوچک اندونزی است و به تیمور نزدیک‌تر است تا به بالی. Abui مرتفعات مرکزی این جزیره را در اختیار دارند، یعنی یال‌ها و دره‌های خشکی که از مرکز شهرستان Kalabahi به سمت داخل جزیره قرار دارند. آنان بزرگ‌ترین گروه از گروه‌های قومی متعدد جزیره‌اند و جمعیتشان معمولاً ده‌ها هزار نفر برآورد می‌شود. روستاهایشان به‌طور سنتی بر زمین‌های بلند بنا می‌شد، و این در دورانی که طایفه‌های همسایه به یکدیگر یورش می‌بردند و سر می‌بریدند منطقی بود.

آنچه Abui را از بیشتر مردم اندونزی متمایز می‌کند زبان آنهاست. زبان Abui یک زبان پاپوآیی است که به خانواده‌ی کوچک Timor-Alor-Pantar تعلق دارد و هیچ پیوندی با زبان‌های آسترونزیایی ندارد که در سواحل Alor و در سراسر بقیه‌ی مجمع‌الجزایر بدان سخن گفته می‌شود. هیچ‌کس با قطعیت نمی‌داند که چگونه این زبان‌ها به هزار کیلومتری غرب گینه نو رسیدند. امروزه بیشتر مردم Abui به ملایی آلوری نیز تکلم می‌کنند و در برخی روستاها کودکان با ملایی به‌عنوان زبان نخست بزرگ می‌شوند، پس این زبان به خوبی مستند شده اما کاملاً در امان نیست.

مبلغان در دوران حکومت هلند در اوایل قرن بیستم به منطقه رسیدند و امروزه اکثریت قاطع Abui پروتستان‌اند، که بیشترشان عضو کلیسای مسیحی انجیلی در تیمور هستند، اصلی‌ترین نهاد پروتستان منطقه. شیوه‌های کهن در کنار آن ادامه دارد. مرکز روستای سنتی mesbah است، سکوی سنگی بلندی که هم قربانگاه است و هم رقصگاه. مردم روی آن lego-lego را اجرا می‌کنند، رقصی حلقه‌ای که در آن ده‌ها نفر بازو در بازوی یکدیگر حلقه می‌کنند و به‌آهستگی در دایره‌ای می‌چرخند، اغلب در تمام طول شب، همراه با سرودخوانی و صدای گونگ. شیء مهم دیگر زندگی Abui، moko است، طبل برنزی ساعت‌شکلی که از طرح‌های باستانی Dong Son سرچشمه گرفته است. این طبل‌ها در جای دیگری ساخته می‌شدند و در طول قرن‌ها به این منطقه آورده و مبادله می‌شدند. در Alor به دارایی‌های موروثی تبدیل شدند، رده‌بندی و نام‌گذاری شدند، و همچنان در کنار خوک و پارچه هسته‌ی شیربها هستند.

نسب از طریق پدر منتقل می‌شود و طایفه‌ها زمین و نقش‌های آیینی را در اختیار دارند. Abui همچنین جایگاهی غیرمعمول در تاریخ مردم‌شناسی دارند: مردم‌نگار آمریکایی Cora Du Bois در سال‌های 1938 و 1939 در روستای Atimelang زندگی کرد و کتابش با عنوان The People of Alor به مطالعه‌ای بنیادین در مکتب فرهنگ و شخصیت بدل شد. امروزه روستای Takpala با خانه‌های بلند و سقف‌های هرمی‌اش جایی است که بازدیدکنندگان با فرهنگ Abui آشنا می‌شوند، اما بیشتر Abui با کشت ذرت، کاساوا و کاندل‌نات در قطعه‌های شیب‌دار کشت تناوبی با آتش‌زنی امرار معاش می‌کنند، تقریباً به همان شیوه‌ای که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان می‌کردند.