اروتیک باتاک کارو

اگر از فردی از قوم کارو بپرسید که کیست، پاسخ نخست معمولاً نام تبار اوست. هر کارویی به یکی از پنج تبار پدرتباری تعلق دارد که merga silima نام دارند: Karo-Karo، Ginting، Tarigan، Sembiring و Perangin-angin، که هر کدام به شاخه‌های فرعی بسیاری تقسیم می‌شوند. وقتی دو غریبه با هم روبه‌رو می‌شوند، پیش از آنکه تصمیم بگیرند یکدیگر را چگونه خطاب کنند، رابطهٔ تبارهایشان را روشن می‌کنند. به این کار ertutur می‌گویند و اهمیت دارد، زیرا پاسخ تعیین می‌کند که چه کسی به چه کسی احترام بدهکار است. کل این نظام بر سه رابطه استوار است، یعنی rakut sitelu. kalimbubu طرف دهندهٔ زن است و احترام ژرفی دریافت می‌کند. senina همتبارهای شما هستند. anak beru طرف گیرندهٔ زن است و کارهای عملی عروسی‌ها و مراسم تدفین را انجام می‌دهد. هیچ مراسم جدی‌ای برگزار نمی‌شود مگر آنکه هر سه حاضر باشند.

سرزمین آنان، فلات کارو در شمال سوماترا در اندونزی است. این فلات کوهستانی خنک و آتشفشانی تا نوک شمالی دریاچهٔ توبا امتداد دارد و کوه‌های Sibayak و Sinabung بر آن مشرف‌اند. خاک غنی، مناطق مرتفع را به تأمین‌کنندهٔ غذای مدان تبدیل کرده است و کلم، سیب‌زمینی و مرکبات با کامیون از شهرهای بازار Kabanjahe و Berastagi بیرون می‌روند. Sinabung در سال 2010 پس از حدود چهار قرن آرامش بیدار شد و از آن زمان بارها فوران کرده و روستاهای کامل را خالی کرده است. کارو در دشت‌های کم‌ارتفاع به سوی ساحل نیز زندگی می‌کنند و خود شهر مدان، مردی از کارو به نام Guru Patimpus Sembiring Pelawi را بنیان‌گذار خود می‌داند. چند روستا، از جمله Lingga و Dokan، هنوز خانه‌های بزرگ کهن siwaluh jabu را با زیورهای شاخ گاومیش بر قلهٔ بام حفظ کرده‌اند که برای هشت خانواده ساخته شده‌اند.

زبان کارو یکی از زبان‌های باتاک است، اما همراه با Pakpak و Alas به شاخهٔ شمالی تعلق دارد، نه به شاخهٔ توبا که بیشتر بیگانگان با آن آشنا هستند. گویشوران کارو و توبا به آسانی یکدیگر را نمی‌فهمند. این شکاف، بحثی زنده دربارهٔ نام را دامن می‌زند. بسیاری از کارو نمی‌پذیرند که در دستهٔ Batak قرار گیرند، برچسبی که آن را محصول پژوهشگران استعماری و سلطهٔ توبا می‌دانند، و خود را به سادگی کارو می‌نامند.

امروزه بیشتر کارو پروتستان‌اند و بسیاری از آنان عضو کلیسای پروتستان باتاک کارو (GBKP) هستند، و جوامع بزرگی از مسلمانان و کاتولیک‌ها نیز وجود دارد. مسیحیت دیر رسید. مبلغان هلندی در سال 1890 آمدند اما برای دهه‌ها شمار اندکی را به دین خود درآوردند. موج بزرگ پس از سال 1965 آمد، زمانی که اندونزیایی‌هایی که دین رسمی نداشتند خطر این را داشتند که به کمونیست بودن متهم شوند. آیین کهن‌تر که امروزه غالباً Pemena نامیده می‌شود از میان نرفته است. خانواده‌ها هنوز erpangir ku lau را برگزار می‌کنند، یعنی شستشوی آیینی موی سر با آب چشمه برای زدودن بدشانسی، و برخی هنوز علاوه بر کشیش یا امام، به guru، یعنی درمانگر سنتی، مراجعه می‌کنند. جشن سالانهٔ برداشت محصول kerja tahun کارویان شهرنشین را به روستاهایشان بازمی‌گرداند تا با موسیقی gendang و رقص landek جشن بگیرند.