اروتیک جاوه‌ای‌ها

جاوه‌ای‌ها بزرگ‌ترین گروه قومی اندونزی و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌ها در جنوب شرقی آسیا هستند، با جمعیتی حدوداً اندکی بیش از صد میلیون نفر که بیشترشان در بخش‌های مرکزی و شرقی جاوه، جزیره آتشفشانی‌ای که بیش از هزار سال کانون سیاسی و جمعیتی مجمع‌الجزایر بوده، متمرکزند. خود سرزمین فرهنگ را شکل می‌دهد: جزیره‌ای باریک با آتشفشان‌های فعال که خاکسترشان شالیزارها را فوق‌العاده پربار می‌کند، و همین امر به نوبه خود پشتوانه جوامع درباری پرجمعیت ماتارام، ماجاپاهیت و پادشاهی‌های قدیمی‌تر هندو-بودایی شد که معابدشان، بوروبودور و پرامبانان، هنوز در مناطق داخلی جزیره برپاست. این تاریخ طولانی یکجانشینی به فرهنگ جاوه‌ای لایه‌هایی به‌طرزی غیرعادی متراکم می‌بخشد. اسلام در قرن‌های 15 و 16 وارد شد و اکنون دین اکثریت قاطع است، اما بر لایه‌های کهن‌تر هندو، بودایی و جان‌گرایی قرار دارد که هرگز کاملاً از میان نرفتند، و این ترکیب حاصل، که گاه کجاوِن یا اسلام جاوه‌ای نامیده می‌شود، با شیوه سنی ارتدکس‌تر همزیستی دارد، گاه با تنش.

زبان جاوه‌ای از زبان‌های آسترونزیایی است و با مالایی، تاگالوگی و زبان‌های اقیانوس آرام خویشاوندی دوری دارد، اما ویژگی برجسته‌اش درونی است: سطوح گفتاری پیچیده‌ای دارد، یعنی نگوکو، مادیا و کراما، که پایگاه نسبی گوینده و شنونده را چنان دقیق نشان می‌دهند که یک جمله واحد می‌تواند در چند گونه گفتاری متفاوت بازنویسی شود که برخی تقریباً برای یکدیگر نامفهوم‌اند. انتخاب سطح نادرست یک خطای اجتماعی است و یادگرفتن به‌کاربردن درست آن‌ها بخشی از بزرگ‌شدن است. این آداب زبانی با تأکید فرهنگی گسترده‌تری بر خویشتن‌داری، غیرمستقیم‌گویی و مدیریت دقیق هماهنگی میان‌فردی همخوان است، ارزش‌هایی که مفاهیمی چون روکون (هم‌سازی اجتماعی) و هالوس (ظرافت) خلاصه‌شان می‌کنند.

زیرگروه‌ها تفاوت‌های قابل توجهی دارند. اوسینگ‌ها در منتهی‌الیه شرقی و تنگگری‌ها در ارتفاعات برومو شیوه‌های دینی پیش از اسلام را حفظ کرده‌اند؛ تنگگری‌ها هندو هستند و هنوز در جشن یادنیا کاسادا نذورات را به درون آتشفشان می‌اندازند. بانیوماسانی‌ها در مناطق داخلی غربی به لهجه‌ای صریح‌تر و برابری‌طلب‌تر سخن می‌گویند و تمایل دارند با نوعی تردید ملایم به ظرافت درباری یوگیاکارتا و سوراکارتا بنگرند. سامین‌ها نوادگان جنبشی مقاومتی در قرن 19 علیه مالیات‌های استعماری هلند هستند و همچنان به سادگی لجوجانه و اصولی شناخته می‌شوند. فراتر از خود جاوه، مهاجرت کارگری دوران هلندی جامعه‌های بزرگ جاوه‌ای در سورینام و مالزی را پدید آورد، جایی که زبان و آشپزی، از موسیقی گاملان و نمایش سایه‌ای وایانگ گرفته تا غذاهایی چون گودگ و خویشاوندان جاوه‌ای رندانگ، در نسل‌های متوالی پایدار مانده‌اند.