اروتیک گایوها

مردم Gayo در ارتفاعات آچه زندگی می‌کنند، در دره‌های خنک و داخلی اطراف دریاچه Laut Tawar؛ سوماترایی متفاوت از سوماترای ساحلی که اغلب بیگانگان تصور می‌کنند. قلمروشان در داخل خشکی و دور از دشت آچه قرار دارد و کوه‌هایی آن را احاطه کرده‌اند که مدت‌ها ارتفاعات را از بنادر تجاری پایین جدا کرده بودند. این انزوا تقریباً همه‌چیز را شکل داد: زبانی متمایز، احساس قوی اینکه نه آچه‌ای هستند، نه باتاک و نه مالایی، و غروری آرام از این بابت.

زبان آنان، Gayo، از خانواده آوسترونزیایی است اما در درون این خانواده جای خوبی ندارد. زبان‌شناسان آن را در شاخه Northwest Sumatra-Barrier Islands قرار می‌دهند و از نظر خویشاوندی دور با باتاک و زبان‌های نیاس و منتاوای مرتبط است، نه با آچه‌ای یا مالایی معیار. گویشوران آن را در کنار اندونزیایی و، در مناطقی که رو به دشت دارند، در کنار آچه‌ای نگه می‌دارند. زیرشاخه‌های شناخته‌شده‌ای وجود دارد: Gayo Lut در اطراف دریاچه، و Gayo Deret در شرق، و Gayo Lues در جنوب، با تفاوت‌های گویشی آن‌قدر آشکار که مردم محلی معمولاً پس از چند جمله می‌توانند دره زادگاه یک غریبه را تشخیص دهند.

اسلام چارچوب دینی فراگیر است و از قرن هفدهم، زمانی که دامنه سلطنت آچه ارتفاعات را به جهان مسلمان پیوند داد، همین بوده است. اما آیین مردم Gayo بافت ویژه خود را دارد. عادات، یعنی قانون عرفی که زمین، ازدواج، ارث و اختلاف را اداره می‌کند، به موازات شریعت جریان دارد نه زیر آن، و بزرگان هنوز در اموری داوری می‌کنند که در جاهای دیگر به دادگاه یا شورای مسجد می‌رسد. این دو نظام بدون دردسر زیاد کنار هم زندگی می‌کنند؛ مردم Gayo معمولاً خود را در یک نفس هم مسلمان و هم پایبند به adat توصیف می‌کنند.

نشانه فرهنگی که بیگانگان به یاد می‌آورند saman است، رقص نشسته از Gayo Lues: ردیف‌هایی از مردان در آرایش فشرده که سینه و ران خود را با ریتم‌های درهم‌تنیده می‌کوبند و ریتم‌ها آن‌قدر تند می‌شوند که تقریباً از نظر جسمانی ناممکن به نظر می‌رسد. UNESCO آن را در سال 2011 به‌عنوان میراث ناملموس ثبت کرد و این شناسایی یک آیین روستایی را به کالای صادراتی ملی تبدیل کرد، با همه فشارهایی که این تغییر به همراه دارد. در زادگاه هنوز با عروسی‌ها، جشن‌ها و شب‌های بلند ماه رمضان پیوند دارد، نه با صحنه نمایش.

از نظر اقتصادی ارتفاعات بر پایه قهوه می‌چرخند. قهوه Gayo arabica که در قطعات کوچک کشاورزان بالای هزار متر کشت می‌شود، یکی از صادرات ممتاز اندونزی است و ستون درآمد خانوارها در سه منطقه اداری به شمار می‌رود. درگیری آچه آزاد در سال‌های 1976-2005 به ارتفاعات رسید، اما آن‌ها را آن‌طور که در ساحل تعریف کرد، تعریف نکرد. دهه‌های پس از درگیری آرام‌تر بوده‌اند و بر قیمت قهوه، دسترسی به جاده‌ها و چانه‌زنی کند میان شوراهای عادات و مقررات شرعی استانی متمرکز بوده‌اند.