اروتیک لامپونگی‌ها

لامپونگ‌ها مردم بومی انتهای جنوبی سوماترا هستند، نوار ساحلی و مرتفعاتی که از آن‌سوی تنگهٔ باریک سوندا رو به جاوه دارد. این موقعیت تقریباً همه چیز آن‌ها را شکل داده است. آن‌ها در نقطهٔ اتصال دو تا از بزرگ‌ترین جهان‌های فرهنگی اندونزی قرار دارند: سوماترای مالایی در شمال و جاوهٔ جاوه‌ای در جنوب. قرن‌ها دروازه بودن، لامپونگ‌ها را هم متمایز و هم نفوذپذیر کرده است، با حس تیزی از هویت خودشان و عادتی طولانی به جذب آنچه از آن عبور می‌کند.

زبان آن‌ها به خانوادهٔ اوسترونزی تعلق دارد، اما از همسایگان سوماترایی مشهورترش جداست؛ زبان‌شناسان لامپونگ را شاخه‌ای مستقل می‌دانند، نه گویشی از زبان مالایی یا باتاک. این زبان هنوز در مراسم آیینی با Aksara Lampung نوشته می‌شود، خطی ویژهٔ خود که از نظام‌های نوشتاری هندی کهن برآمده است، همان نظام‌هایی که زمانی در سراسر جنوب شرق آسیای دریایی گسترش یافته بودند. امروز بیشتر لامپونگ‌ها در امور روزمره به اندونزیایی سخن می‌گویند و زبان مادری را برای خانه، آیین و نسل پیشین نگه می‌دارند؛ الگویی آشنا در سراسر مجمع‌الجزایر، اما الگویی که این جامعه با سرسختی بیشتری از برخی دیگر در برابرش مقاومت کرده است.

لامپونگ‌ها خود را به دو جریان عرفی کلی تقسیم می‌کنند: Pepadun در دشت‌های داخلی که از نظر تاریخی حول مراسم رقابتی اعطای عنوان و اشرافیتی برابرخواه‌تر و مبتنی بر دستاورد سازمان یافته است، و Saibatin در ساحل که مقامش موروثی است و مراسمش آرام‌تر و درباری‌تر است. این تقسیم جزئیاتی کم‌اهمیت نیست: شکل عروسی، چگونگی کسب جایگاه مرد و شیوهٔ حل اختلاف‌های یک طایفه را تعیین می‌کند. هر دو جریان مسلمان‌اند و قرن‌هاست که چنین‌اند، اما اسلام در لامپونگ به‌راحتی بر فراز قانون عرفی adat کهن‌تر نشسته است، نه آن‌که جای آن را بگیرد؛ به سبک آمیزه‌گرای رایج در بسیاری از جزایر جنوب شرق آسیا.

زخم تاریخی تعیین‌کنندهٔ تجربهٔ امروزی لامپونگ‌ها transmigrasi است، برنامهٔ دولتی‌ای که از دوران هلندی آغاز شد و پس از آن در اندونزی ادامه یافت و در طول قرن بیستم میلیون‌ها کشاورز جاوه‌ای و بالیایی را به درون سرزمین لامپونگ جابه‌جا کرد. اکنون لامپونگ‌ها در استان خودشان اقلیت‌اند و این واقعیت آرام‌آرام در سیاست محلی، اختلاف‌های زمین و غرور دقیقی جریان دارد که با آن جشن‌های عروسی لامپونگ، گلدوزی و پارچه‌های آیینی متمایز tapis، سنگین از کار نخ طلایی، هنوز تولید و پوشیده می‌شوند. پارچه آسان‌ترین نشانهٔ آشکار فرهنگ است؛ نشانهٔ دشوارتر، پافشاری بی‌شتاب بر این است که این سرزمین، هر کسی که اکنون دیگر در آن زندگی می‌کند، از آن ایشان است.