اروتیک توپاس‌ها

توپاس‌ها مردمی کاتولیک با تبار مختلط پرتغالی و جزیره‌ای بودند که از آغاز سده‌ی هفدهم تا سده‌ی نوزدهم بر Solor، شرق Flores و بخش بزرگی از Timor تسلط داشتند. با گذشت زمان در جمعیت پیرامون خود ادغام شدند. میراث آنان در خانواده‌های کاتولیک قدیمی Larantuka و در Oecusse، جیب تیمور شرقی در سوی اندونزیایی جزیره، باقی مانده است.

آنچه کسی را توپاس می‌کرد نه یک سرزمین مادری بود و نه یک تبار واحد، بلکه ترکیبی از چند چیز بود: غسل تعمید، نام خانوادگی پرتغالی، تفنگ، و جایگاهی در شبکه‌ای از خانواده و تجارت. روی کاغذ آن شبکه متعلق به لیسبون بود، اما لیسبون به ندرت آن را کنترل می‌کرد. این اجتماع پیرامون مأموریت‌های دومینیکن و پایگاه‌های تجاری شکل گرفت، زیرا ملوانان، سربازان و فراریان پرتغالی با زنانی از Solor، Flores و Timor ازدواج کردند. هلندی‌ها آنان را پرتغالی‌های سیاه می‌نامیدند. منشأ نام توپاس محل بحث است. یک توضیح آن را به واژه‌ای از جنوب هند به معنای مترجم می‌رساند و توضیحی دیگر آن را به topi، واژه‌ای به معنای کلاه، و اشاره‌ای به کلاه‌های اروپایی که مردانشان بر سر می‌گذاشتند، پیوند می‌دهد. در هند همین واژه برای سربازانی با تبار مختلط پرتغالی به کار می‌رفت که در خدمت شرکت‌های تجاری اروپایی بودند.

پس از آنکه هلندی‌ها در سال ۱۶۱۳ دژ پرتغالی Solor را گرفتند، این اجتماع مرکز خود را به Larantuka در نوک شرقی Flores منتقل کرد. از آنجا به سوی Timor گسترش یافت، که چوب صندل، ارزشمندترین کالای صادراتی جزیره، آن را به خود می‌کشید. دو خانواده برای اداره امور پیش آمدند: خانواده da Costa و خانواده Hornay. خط Hornay با Jan de Hornay آغاز شد، فراری هلندی که در این اجتماع ازدواج کرد. این دو خانواده با هم دشمنی داشتند، هر زمان لازم بود قدرت را تقسیم می‌کردند و فرمانروایانی را که از Goa یا Macau فرستاده می‌شدند رقیبانی می‌دانستند که باید با پایداری از میدان به در کرد. در سال ۱۷۴۹ هلندی‌ها ارتشی توپاسی را همراه متحدان تیموری‌اش در Penfui نزدیک Kupang شکست دادند و این شکست مرز غربی قدرت توپاس را تعیین کرد. بیست سال بعد، فشار توپاس‌ها بر Lifau فرماندار پرتغالی را وادار کرد شهر را رها کند و پایتخت استعماری را به شرق و به Dili منتقل کند.

این ایمان بود که توپاس‌ها را کنار هم نگه داشت. کاتولیسم را مأموریت‌های دومینیکن آوردند و همین آن را از تاجران مسلمان و از مردم جزایری که دین‌های خود را حفظ کردند جدا کرد، و هنوز روشن‌ترین میراث آنان است. هر هفته مقدس، Larantuka همچنان با دسته‌های مشعل‌به‌دست، سرودها و دعاهایی که به زبان پرتغالی از نسلی به نسل دیگر رسیده پر می‌شود، و با ارادت به Tuan Ma، پیکره‌ای از مریم باکره که انجمن‌های برادری غیرروحانی قرن‌ها پیش از آن نگهداری‌اش می‌کنند. هر زبان کارکرد خود را داشت: پرتغالی برای کلیسا و جایگاه اجتماعی، مالایی برای تجارت، و Tetum یا Uab Meto یا Lamaholot در خانه. Oecusse، با Lifau بر ساحلش، تا حد زیادی بخشی جدا از تیمور شرقی باقی مانده است، زیرا سرزمین توپاس‌ها بود.