اروتیک اسکایا

اسکایا با تبار خونی جداگانه متمایز نمی‌شوند. آنچه ایشان را به یک قوم بدل می‌کند زبان و خط است. در زندگی روزمره کشاورزانی در ارتفاعات داخلی بوهول، در مرکز فیلیپین، هستند و همان ویزایای بوهولانو را حرف می‌زنند که دیگران اطرافشان حرف می‌زنند. افزون بر این گفتار روزمره، ایشان اسکایانی را نگه می‌دارند، زبانی دوم با واژگان خاص خود و خطی هجایی با بیش از هزار نویسه. کودکان این زبان را در مدارسی می‌آموزند که خود جامعه اداره می‌کند. بزرگ‌ترها متن‌ها را به آن می‌خوانند و رونویسی می‌کنند، و این زبان دعاها و تاریخ‌هایی را حمل می‌کند که اسکایا آن‌ها را میراث خود می‌دانند.

سکونتگاه‌های اصلی ایشان در تپه‌های جنوب شرقی بوهول است. تایتای در دوئرو و بیابس در گیندولمان شناخته‌شده‌ترین‌اند. سنت اسکایا زبان و خط را به پینای نسبت می‌دهد، شخصیتی نیاکانی که گفته می‌شود حروف را بر پایه اندام‌هایی از بدن انسان طراحی کرده است. زبان‌شناسان داستانی دیگر را روایت می‌کنند. اسکایانی از دستور زبان بوهولانو پیروی می‌کند و تقریباً دقیقاً همان‌طور تلفظ می‌شود، و تنها واژگان و نوشتار تازه‌اند. پیرز کلی که متن‌ها را از نزدیک‌ترین وجه مطالعه کرده، استدلال می‌کند که این زبان در اوایل قرن بیستم گردآوری شده است. او محتمل‌ترین مؤلف را ماریانو داتاهان می‌داند، رهبری بوهولی که در دوران حاکمیت استعماری آمریکا پیروانش را در جامعه‌ای کوهستانی گرد آورد. با این نگاه، اسکایانی بقایای تمدنی گم‌شده نیست. کنشی آگاهانه بود: کسی ادبیاتی بومی را از صفر ساخت، درست در زمانی که مدارس آمریکایی انگلیسی را در سراسر جزایر پیش می‌بردند.

ایمان و سواد اینجا در هم تنیده‌اند. اسکایا مسیحی‌اند و بخش عمده آنچه به اسکایانی نوشته می‌شود جنبه عبادی دارد، پس کودکی که خط را می‌آموزد دعاها را نیز می‌آموزد. وقتی در اواخر قرن بیستم بیگانگان به این گروه توجه کردند، نظریه‌هایی درباره قبایل گم‌شده و خاستگاه‌های باستانی با خود آوردند. آنان پرسش دشوارتر را هم مطرح کردند که اسکایا چگونه با تصورات رسمی از کسانی که بومی شمرده می‌شوند سازگار می‌شوند. بحث خاستگاه کمتر از آنچه آشکارا دیده می‌شود اهمیت دارد: مردم هنوز این زبان را یاد می‌گیرند، می‌نویسند و به نسل بعد منتقل می‌کنند. بسیاری از زبان‌هایی که تاریخی بسیار کهن‌تر دارند نمی‌توانند همین را بگویند.