اروتیک آلونه

آلونی‌ها ساکنان مناطق داخلی غربی سرام هستند، جزیرهٔ بزرگی در مرکز مالوکو که مردم مالوکو آن را نوسا اینا، یعنی جزیرهٔ مادر، می‌نامند. این نام صرفاً تزئینی نیست. بخش بزرگی از مرکز مالوکو نیای خود را به سرام می‌رساند، و به‌ویژه به نونوساکو، کوهی در سرچشمهٔ رودخانه‌های اتی، تالا و ساپالوا، که گفته می‌شود گروه‌های بنیان‌گذار از آنجا به جزیره‌های کوچک‌تر پراکنده شدند. آلونی‌ها بر آن سرزمین زندگی می‌کنند. هر چه جهان بیرون در مقاطع مختلف درباره ایشان تصمیم گرفته باشد، آنان سرزمین مبدأ مجموعه‌ای گسترده‌تر از مردمان دیگر را در اختیار دارند و از این امر آگاهند.

زبانشان، آلونی، زبانی استرونزی و از خوشهٔ مرکزی مالوکو است و نزدیک‌ترین خویشاوندش ویمالی است که همسایگانِ بلافاصلهٔ آن سوی شرق به آن سخن می‌گویند. این دو آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که در بیشتر گزارش‌ها جفتی در نظر گرفته می‌شوند، و آن‌قدر متمایز که گویشورانشان بر خلافش پافشاری می‌کنند. دولت هلند هر دو را زیر عنوان آلفور یا آلیفورو، اصطلاحی فراگیر برای هر کسی که در داخل جزیره زندگی می‌کند و مسیحی نشده است، قرار داد و این برچسب از کسانی که آن را وضع کردند بیشتر ماند. نظام سیاسی پیشین سرام روستاها را به پاتاسیوا، یعنی نُه، و پاتالیما، یعنی پنج، تقسیم می‌کرد و آلونی‌ها در سوی پاتاسیوا قرار داشتند. در میان پاتاسیوای غربی، انجمنی مردانه به نام کاکیهان پسران را در عزلت خانه‌های جنگلی آموزش می‌داد و جایگاه مردان بالغ را سازمان می‌داد، تا آنکه دولت استعماری در اوایل قرن بیستم آن را برچید.

همان کارزار آرام‌سازی، سکونتگاه‌های کوهستانی را به سوی ساحل و جاده‌ها پایین کشید، و پیامدهای آن هنوز در محل قرارگیری روستاها و مسافتی که مردم برای رسیدن به باغ‌هایشان طی می‌کنند، آشکار است. بیشتر آلونی‌ها پروتستان‌اند، میراث‌بران کلیسای کالوینیستی که مبلغان هلندی بر جای گذاشتند، و اقلیتی مسلمان نیز در میان‌شان هست؛ و ادات در زیر هر دو دین جریان دارد: دفتر روستا، ادعاهای مالکیت زمین، پرداخت‌های ازدواج، و پیمان‌های پلا و گاندونگ که روستاهای مشخصی را در تعهدی متقابل فراتر از مرز دینی به یکدیگر پیوند می‌دهد. این پیمان‌ها در خشونت‌های مالوکو میان 1999 تا 2002 به شدت آزموده شدند؛ خشونتی که مردم را در سراسر سرام آواره کرد و برای همهٔ افراد میان‌سال در حافظهٔ زنده است. ساگو همچنان غذای اصلی است، که از نخل بریده و شسته می‌شود نه آنکه در ردیف‌های کشت شود، و در کنار کاساوا، زمین‌های زراعی چرخشی، شکار، و میخک و کپرا برای درآمد نقدی قرار دارد. مالایی امبونی زبان بازار است و به‌تدریج زبان جوانان نیز شده، و این فشار خاموشی است که امروز بر آلونی‌ها وارد می‌شود.