اروتیک ایواتان

ایواتان‌ها مردمانی اوسترونزیایی از جزایر باتانس هستند، شمالی‌ترین استان فیلیپین که در تنگه‌ای طوفان‌خیز میان لوزون و تایوان قرار دارد. آنان به زبان ایواتانی سخن می‌گویند، زبانی از گروه باتانیک یا باشیک که با زبان قوم تائو در جزیره ارکید خویشاوندی نزدیکی دارد، و شمارشان به ده‌ها هزار نفر می‌رسد. قرن‌ها تماس با اسپانیایی‌ها باعث شد بیشتر ایواتان‌ها کاتولیک رومی باشند، که با آداب محلی نیرومندی درآمیخته است که از محیط دریایی بی‌پناه شکل گرفته، و مرکز استان، شهر باسکو، محور زندگی جزیره است.

جامعه و معیشت

زندگی ایواتان‌ها با سازگاری با تایفون‌های مکرر و دریاهای متلاطم تعریف می‌شود. خانه‌های سنگی معروفشان دیوارهای ضخیمی از آهک و قلوه‌سنگ و سقف‌های کاهی شیب‌دار و ضخیمی دارند که توان مقاومت در برابر بادهای شدید را دارند و در روستاهایی فشرده کنار هم ساخته می‌شوند. معیشت ترکیبی است از کشت محصولات ریشه‌ای، سیر و غلات روی شیب‌های بادخیز و ماهیگیری، به‌ویژه صید فصلی دورادو که به‌صورت محلی آرایو نامیده می‌شود و تابع آیین‌ها و قواعد جمعی است. کار تعاونی، ذخیره‌سازی دقیق برای فصل‌های کم‌آذوقه و سازمان‌دهی قوی در سطح بخش کلیسایی و اجتماع محلی، جامعه ایواتان را مشخص می‌کند. باتانس همچنین به فرهنگ صداقت شهرت دارد، با غرفه‌های کنار جاده که بدون فروشنده‌اند و خریداران بهای کالا را بر اساس اعتماد در آن‌ها می‌گذارند، و همسایگان برای ساخت‌وساز و برداشت محصول نیروی خود را گرد هم می‌آورند.

ظاهر و زیورآلات

ایواتان‌ها از نظر کالبدی همان گونه اوسترونزیایی فیلیپینی را دارند، با پوست قهوه‌ای، موی مشکی صاف و اندامی محکم که با کار در فضای باز ورزیده شده است. شاخص‌ترین پوشش سنتی آنان واکول است، سربند و شنل ضخیم و محافظی که از الیاف کنده‌شده از نخل وویاووی ساخته می‌شود و عمدتاً زنان هنگام کار در مزرعه برای دور نگه داشتن باران و آفتاب آن را بر تن می‌کنند، و پوششی ژولیده به رنگ طلایی کم‌رنگ پدید می‌آورد. مردان کانایی می‌پوشیدند که جلیقه‌ای از الیاف زبر بود. طناب، سرپوش و حصیری که از وویاووی و دیگر الیاف نخل بافته می‌شود همچنان بخشی از ابزار کار است. لباس روزمره امروز معمولی و مدرن است، و واکول به‌عنوان نماد زنده هویت ایواتان حفظ می‌شود.