اروتیک مولوکی‌ها

مولوکی‌ها مردم مجموعه‌ای از جزیره‌های پراکنده در شرق اندونزی‌اند که زمانی بقیه‌ی جهان اقتصاد خود را حول آن‌ها از نو سامان داد. جوز بویا و بسباسه جز در گروه کوچک باندا در هیچ جای زمین نمی‌روییدند و میخک از ترنات، تیدور و سواحل هالماهرا می‌آمد. این تصادف گیاه‌شناختی ابتدا پرتغالی‌ها و سپس هلندی‌ها را به آن‌جا کشاند و در سال 1621 شرکت هند شرقی هلند یعنی VOC به رهبری یان پیترزون کوئن تقریباً تمام جمعیت باندایی را کشت، به بردگی گرفت یا تبعید کرد تا انحصار را حفظ کند. زادبوم آنان از هالماهرا در شمال، از میان سرام، آمبون و بورو، تا گروه‌های کی، آرو و تانیمبار در جنوب شرقی امتداد دارد: جزایری پرشیب، جنگلی و آتشفشانی که دریا در آن‌ها بسیار بیش‌تر از خشکی است. بیشتر زبان‌های مولوکی به شاخه‌ی مالایو-پلینزی مرکزی از خانواده‌ی زبان‌های آوسترونزی تعلق دارند، اما شمال استثنای مهمی است. ترنات و تیدور، دو سلطان‌نشینی که قرن‌ها تجارت میخک را اداره می‌کردند، به زبان‌های هالماهرای شمالی سخن می‌گویند که اصلاً آوسترونزی نیستند. میان جزیره‌ها مردم از مالایی آمبونی استفاده می‌کنند، زبانی کریول که به اندازه‌ای از پرتغالی و هلندی در خود دارد که به گوش بیاید.

دین چهار قرن این منطقه را تقسیم کرده است و بیشتر بر اساس جغرافیا. آمبون و مرکز مالوکو یکی از قدیمی‌ترین جمعیت‌های پروتستان آسیا را در خود دارند؛ شمال و بخش بزرگی از سواحل سنی‌اند. این خط بین سال‌های 1999 و 2002 به شکلی فاجعه‌بار درآمد، زمانی که درگیری‌های فرقه‌ای هزاران نفر را کشت و کل بخش‌هایی را خالی کرد، تا این‌که مذاکرات مالینو به آن پایان داد. آنچه در برخی نقاط پابرجا ماند پلا گاندونگ بود، نظام پیمان سوگندخورده میان روستاها که اغلب یک روستای مسیحی را با یک روستای مسلمان جفت می‌کرد، هر کدام را ملزم می‌ساخت به ساخت کلیسا یا مسجد دیگری کمک کند و مردم روستای شریک را خویشاوند می‌شمرد، به همین سبب ازدواج میان آن‌ها زنای با محارم است. این نظام الزام‌آور است، نه تزیینی. ساسی نهاد دیگری است که بیگانگان از آن غافل می‌مانند: دوره‌ی ممنوعیت برداشت در یک صخره‌ی مرجانی، یک باغ ساگو یا مجموعه‌ای از درختان میوه، که به‌وسیله‌ی مرجع ادات اعلام و لغو می‌شود نه دولت. غذای اصلی ساگو است، نه برنج، که پخته می‌شود و به پاپدا، خمیری تقریباً شفاف، تبدیل می‌شود. جامعه‌ی بزرگی از مولوکی‌ها در هلند زندگی می‌کنند که از نسل حدود دوازده هزار سرباز KNIL و خانواده‌هایشان‌اند که در سال 1951 پس از سرکوب جمهوری مولوکی جنوبی به آن‌جا فرستاده شدند. به آن‌ها گفته شد که این ترتیب موقتی است و در اردوگاه‌ها سکنی داده شدند. موقتی نبود و خشم نسل دوم در محاصره‌های قطار و ساختمان در دهه‌ی 1970 آشکارا فوران کرد.