اروتیک تاگاکائولو

تاگاکائولوها نشانی زیستگاه خود را در نامشان دارند: تاگا به معنای «از» است و اولو به معنای سر است، که اینجا سر رودخانه است. آنان مردم سرچشمه‌ها هستند، کشاورزان کوهستانی که در پشت ساحل غربی خلیج داوائو در جنوب میندانائو برآمده‌اند. سرزمینشان از آنچه امروز داوائو اوکسیدنتال و داوائو دل سور خوانده می‌شود می‌گذرد، در اطراف مالیتا، سانتا ماریا و مالالاگ، و از روی یال‌ها تا مالونگون و تپه‌های سارانگانی. املای نام متفاوت است (Tagakaulo، Tagacaolo، Tagakaulu)، اما معنا ثابت می‌ماند و مرز واقعی را نشان می‌دهد. خویشاوندان نزدیکی که بر ساحل ساکن شدند و از راه تماس با ماگوئیندانائوها اسلام را پذیرفتند، به کالاگان شناخته شدند. کسانی که در بالادست ماندند و آیین کهن را نگه داشتند، تاگاکائولو باقی ماندند.

زبانشان به گروه مانساکان از زبان‌های فیلیپین مرکزی تعلق دارد، در کنار کالاگان، ماندایا و مانساکا. این امر، به‌طرز عجیبی اما درست، آن را به سبووانو، زبان مهاجران، نزدیک‌تر از زبان بلان همسایه‌شان می‌کند که زبانش بر شاخه‌ای متفاوت از خانواده فیلیپینی قرار دارد. بیشتر تاگاکائولوها امروز سبووانو را هم می‌دانند و اغلب فیلیپینی را نیز، زیرا بازار، مدرسه و شهرداری با این دو زبان می‌چرخند.

زندگی سنتی بر مزارع کشت‌وکار چرخشی برنج کوهی، ذرت و محصولات ریشه‌ای استوار بود، با کاشت ابکا برای پارچه و بعدها برای درآمد نقدی. قدرت در دست داتوها و مردانی بود که با شجاعت جنگی جایگاهی به دست آورده بودند، و جهان ارواح پرجمعیت بود، با ارواح جنگل، آب و مزرعه که پیش از پاک‌سازی زمین یا کاشت بذر باید با آنها مشورت می‌شد. حکومت آمریکا مزارع را به ساحل خلیج آورد و همراه آنها خواسته‌های کاری. در سال 1906 یکی از سران تاگاکائولو به نام مانگولایون، فرماندار ناحیه، ادوارد بولتون را نزدیک مالیتا کشت. شهر داوائو هنوز این واقعه را در نام یک خیابان به یاد دارد، از دیدگاه فرماندار. انسان‌شناس فی-کوپر کول چند سال بعد این گروه را در بررسی 1913 خود از مردمان داوائو توصیف کرد.

بقیه قرن بیستم بیشتر داستان زمین بود. مهاجران از ویسایاس و لوزون دشت‌های پست را پر کردند، جنگل‌بری و مزارع به سوی کوهستان رفتند، و تاگاکائولوها به سمت سرچشمه‌هایی رانده شدند که نامشان از پیش ادعایشان را داشت. سپس مبلغان کاتولیک و پروتستان آمدند، و بیشتر خانواده‌ها امروز به شکلی مسیحی‌اند، در حالی که آیین‌های کهن پیرامون کشاورزی و درمان همچنان ادامه دارد. آنان خود را از شمار لومادها می‌دانند، یعنی بومیان غیرمسلمان میندانائو، و مانند دیگر گروه‌های لوماد، بر پایه قانون حقوق مردمان بومی مصوب 1997 ادعای سرزمین نیاکانی را پیگیری می‌کنند. مالیتا، که اکنون مرکز داوائو اوکسیدنتال است، نزدیک‌ترین چیزی است که به مرکز شبیه باشد.