اروتیک بیمانی‌ها

بیمانی‌ها خود را Dou Mbojo می‌نامند، یعنی مردم مبوجو، و نزدیک به سه قرن این نام به همان اندازه که به یک جمعیت اشاره داشت، به یک سلطان‌نشین نیز اشاره داشت. آنان در انتهای شرقی جزیره سومباوا در استان نوسا تنگارای غربی اندونزی زندگی می‌کنند، عمدتاً در شهر بندری بیما و در ناحیه‌های بیما و دومبو. با حدود یک میلیون نفر جمعیت، آنان دومین گروه بزرگ استان پس از ساساک‌های لومبوک هستند. سومباوا از نظر زبانی به دو نیمه تقسیم می‌شود. در غرب به زبان ساماوا سخن گفته می‌شود که از خویشاوندان نزدیک زبان‌های ساساکی و بالیایی است. زبان بیما، Nggahi Mbojo، در عوض به سمت شرق نگاه می‌کند: نزدیک‌ترین خویشاوندان آن زبان‌هایی هستند که در سومبا و فلورس سخن گفته می‌شوند. اسلام از ماکاسار به بیما رسید. در نیمه نخست سده هفدهم، فرمانروای بیما تحت تأثیر پادشاهی گوآ در جنوب سولاوسی به اسلام گروید. سپس دربار خود را به سلطان‌نشین بدل کرد که تا زمانی که بیما در دهه 1950 به بخشی از جمهوری اندونزی تبدیل شد، ادامه یافت. امروزه بیمانی‌ها در اکثریت قاطع مسلمان سنی‌مذهب هستند و دین ریتم زندگی عمومی را تعیین می‌کند. باورهای کهن‌تر در ارتفاعات دونگو دیرپاتر بودند، جایی که مردم نسل‌ها پس از ساحل به اسلام گرویدند. کاخ سلطان، Asi Mbojo، هنوز در بیما به عنوان موزه برپاست. وقایع‌نامه دربار، Bo Sangaji Kai، یکی از منابع مکتوب کلیدی درباره گذشته شرق اندونزی است.

گسست بزرگ دیگر در سال 1815 رخ داد، زمانی که کوه تامبورا در شبه‌جزیره واقع در شمال غربی بیما بزرگ‌ترین فوران ثبت‌شده در تاریخ را پدید آورد. این فوران پادشاهی‌های کوچک تامبورا و پکات را زیر خود دفن کرد، از طریق خاکستر و قحطی ده‌ها هزار نفر را در سراسر جزیره کشت و زبان تامبورا را از میان برد. آیینی که بیرونی‌ها امروزه بیش از همه آن را می‌شناسند، rimpu است. زن خود را در دو تکه پارچه دست‌بافت tembe nggoli می‌پیچد، یکی دور بدن و دیگری که روی سر کشیده می‌شود. به طور سنتی، زنان مجرد فقط چشمانشان را بیرون می‌گذاشتند، در حالی که زنان متأهل تمام صورتشان را نشان می‌دادند. ریمپو دیگر به اندازه گذشته به عنوان پوشش روزمره به کار نمی‌رود، اما به نشانه‌ای از غرور محلی بدل شده و در رژه‌ها و جشنواره‌ها بیرون آورده می‌شود. بیما همچنین به اسب‌های کوچک و مقاوم شهرت دارد. مسابقات آن که با سوارکاران کودک برگزار می‌شود، به عنوان میراث فرهنگی از آن دفاع می‌شود و مدافعان حمایت از کودک آن را نقد می‌کنند. اقتصاد دشت‌های پست بر برنج و پیاز شالوت استوار است و پیاز شالوت بیما در بازارهای سراسر کشور فروخته می‌شود.