اروتیک اینتا

اینتاها مردم دریاچه اینله هستند و نامشان این را به روشنی بیان می‌کند: in به معنای دریاچه و tha به معنای پسر. حدود هفتاد هزار نفر از آنان در روستاهای پایه‌دار که در آب کم‌عمق ایستاده‌اند، در تپه‌های شان در شرق میانمار زندگی می‌کنند، در خانه‌هایی که به‌جای جاده با قایق به آن‌ها می‌رسند. اینتاها فراتر از میانمار به‌خاطر شیوه‌ای از پارو زدن شناخته می‌شوند که شبیه یک نمایش سیرک به نظر می‌رسد و کاملاً کاربردی است. ماهیگیری روی عقب قایق روی یک پا می‌ایستد، پای دیگرش را دور پارو حلقه می‌کند و قایق را از لگن هدایت می‌کند؛ این کار دو دستش را برای تور مخروطی‌اش آزاد می‌گذارد و، مفیدتر از آن، چشمانش را بالای بستر نی‌ها نگه می‌دارد که پاروزنِ نشسته را کور می‌کند. زنان نشسته پارو می‌زنند، با بازوانشان، مانند همه کسانی که روی آب‌اند. زبان اینتا گویشی از زبان برمه‌ای است که آن را به جزیره‌ای زبانی از گروه تبتی-برمه‌ای در منطقه‌ای بدل می‌کند که در غیر این صورت به زبان شانی سخن می‌گوید، زبانی تایی که هیچ خویشاوندی با آن ندارد. این گویش صداهای کهن‌تری را نگه داشته که برمه‌ای معیار از آن‌ها دیگر خبری ندارد، و بیشتر اینتاها زبان شانی و برمه‌ای معیار را نیز بلدند. روایت‌های خودشان جامعه را به مهاجرانی از داوی، در جنوب دور ساحل جنوبی، می‌رساند، و فهرست رسمی اقوام ملی میانمار با این حال آن‌ها را زیر عنوان شان قرار می‌دهد.

دریاچه آن‌ها را تغذیه می‌کند، و نه فقط از راه ماهی. کشاورزان اینتا kyun-hmaw می‌سازند، یعنی باغ‌های شناور: بسترهایی از زنبق آبی و علف‌های دریاچه که جدا شده‌اند، به جای خود کشیده می‌شوند و با میله‌های بامبو محکم می‌شوند تا خاک و ریشه را نگه دارند. قطعات زمین با آب بالا و پایین می‌روند، پس نمی‌توانند زیر آب بروند، و گوجه‌فرنگی را به مقدار زیادی برداشت می‌کنند که به بازارهای سراسر کشور می‌رسد، همراه با کدو، لوبیا و گل. یک بازار دوره‌ای پنج‌روزه از روستایی به روستای دیگر در اطراف ساحل می‌چرخد. در چند روستای بافندگی، زنان کاری می‌کنند که تقریباً هیچ‌کس دیگری در جهان انجام نمی‌دهد: الیاف ریز و چسبناک را از ساقه‌های بریده نیلوفر آبی بیرون می‌کشند، آن‌ها را با دست به نخ تبدیل می‌کنند و پارچه‌ای می‌بافند که سنتاً برای ردای راهبان در نظر گرفته شده است. رویداد بزرگ دریاچه جشنواره Phaung Daw U در پاییز است، هنگامی که چهار تمثال کوچک بودا، که نسل‌ها اهداکنندگان آن‌ها را چنان ضخیم طلاکاری کرده‌اند که هر شکلی را از دست داده‌اند، روی یک کشتی طلاکاری‌شده به شکل پرنده‌ای افسانه‌ای بین روستاها می‌گردند. تمثال پنجمی طبق سنت دیرینه در پاگودا می‌ماند، پس از واژگونی‌ای که مردم هنوز داستانش را تعریف می‌کنند. رسوب، آلودگی شیمیایی و پایین آمدن سطح آب اکنون بر همهٔ این‌ها فشار سختی وارد می‌کنند.