اروتیک تونجونگ‌ها

در امتداد میانه‌ی رودخانه‌ی Mahakam در شرق Kalimantan و بر تپه‌های پر فراز و نشیب پشت شهر رودخانه‌ای Melak، مردم Tunjung زندگی می‌کنند که خود را Tonyooi می‌نامند. آنان از بزرگ‌ترین قوم‌های Dayak در منطقه‌ی West Kutai هستند و بدون یاد کردن از همسایگانشان، مردم Benuaq، سخن گفتن درباره‌ی ایشان دشوار است. این دو قوم چنان مدت طولانی کنار هم زیسته‌اند، با داد و ستد و ازدواج و اشتراک در آیین‌ها، که بیگانگان اغلب آن دو را با هم یکی می‌پندارند. هر یک هنوز زبان و روایت ویژه‌ی خود را درباره‌ی منشأ خویش نگاه داشته است. هنگامی که West Kutai در سال 1999 از Kutai بزرگ‌تر جدا شد، مرکز تازه‌اش Sendawar نامیده شد، برگرفته از نام پادشاهی‌ای که در سنت‌های شفاهی این منطقه باقی مانده است.

Tunjung زبانی از خانواده‌ی Barito است و بخشی از خانواده‌ی زبان‌های Austronesian به شمار می‌رود که مرکز آن دورتر به سمت جنوب، در مرکز و جنوب Kalimantan قرار دارد. این زبان با Benuaq خویشاوند است، اما از آن متمایز است. تقریباً همه‌ی مردم زبان Indonesian را نیز صحبت می‌کنند و در شهرهای پایین‌دست رودخانه، Kutai Malay شنیده می‌شود. همین پیوند با پایین‌دست بود که تاریخ Tunjung را شکل داد. قرن‌ها، بخش درونی رودخانه‌ی Mahakam در مدار سلطنت Kutai در پایین‌دست قرار داشت. در سراسر Borneo، خانواده‌های Dayak که به اسلام گرویده بودند، اغلب در عرض چند نسل جزو مالایی‌ها به شمار می‌آمدند، بنابراین مرز میان Tunjung و Kutai مدت‌ها تا حدی مسئله‌ی ایمان بوده است.

امروزه بیشتر Tunjung مسیحی‌اند، کاتولیک و پروتستان، با جامعه‌ای کوچک‌تر از مسلمانان. گرویدن به دین، جهان آیینی کهن را از میان نبرد. هنوز هم زمانی که بیماری به نظر علتی دارد که پزشکی به آن نمی‌رسد، belian فراخوانده می‌شود؛ آیینی درمانی که در آن متخصص سرود می‌خواند، می‌رقصد و برای ارواح نذری تقدیم می‌کند، و اغلب تا پاسی از شب ادامه دارد. قانون عرفی adat هنوز درباره‌ی اختلاف‌ها بر سر زمین، ازدواج و توهین داوری می‌کند، معمولاً از راه جریمه‌های توافقی. خانه‌ی بلند که زمانی کل یک جامعه زیر یک سقف بود، اینجا و آنجا به عنوان محل گردهمایی و مایه‌ی افتخار باقی مانده است.

برای نسل‌ها خانوارها از کشت برنج تپه‌ای، باغ‌های لاستیک و فرآورده‌های جنگل زندگی می‌کردند. در دهه‌های اخیر، معادن زغال‌سنگ و مزارع نخل روغنی تا ژرفای West Kutai پیش رفته‌اند و بخش عمده‌ی زندگی عمومی Tunjung امروزه حول این می‌چرخد که چه کسی بر زمین عرفی کنترل دارد. جوانان بیشتری در Samarinda یا در شهرهای معدنی کار می‌کنند، اما جشن‌های برداشت محصول و مراسم تدفین همچنان خانواده‌های گسترده را به روستا بازمی‌گرداند.