اروتیک باتاق

باتاک‌ها کوچک‌ترین قوم بومی Palawan و یکی از کوچک‌ترین گروه‌ها در فیلیپین‌اند: چند صد نفر که در شماری از دره‌های رودخانه‌ای در سمت شمال‌شرقی جزیره، در ارتفاعات بالای Puerto Princesa و تا Roxas پراکنده‌اند. آنان نگریتو هستند و بخشی از قدیمی‌ترین لایهٔ استقرار در مجمع‌الجزایر به شمار می‌روند، و گروه‌های محلی‌شان نام خود را از آبی گرفته‌اند که کنارش زندگی می‌کنند: Babuyan، Tanabag، Langogan و Tinitian. اگر از کسی بپرسید اهل کجاست، پاسخ معمولاً نام یک رودخانه است. این نام همواره با باتاک‌های سوماترا اشتباه گرفته می‌شود، که از نظر زبان یا تاریخ هیچ پیوندی با آنان ندارند، و گاهی برای جدا نگه داشتن این دو، املای Bataq به کار می‌رود.

زبان آنان که Binatak هم نامیده می‌شود از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی است و به Palawano و Tagbanwa، دو همسایهٔ بلافصل‌شان در جزیره، نزدیک است. هر سال گویشوران کمتری به آن سخن می‌گویند. این افول بخشی از الگویی طولانی‌تر است که از دهه‌های 1970 به بعد با جزئیاتی غیرمعمول ثبت شده است، به‌ویژه توسط انسان‌شناس James Eder که پژوهش درازمدتش کاهش جمعیت، ازدواج با غیربومیان و تنگ‌تر شدن تدریجی اقتصاد جنگلی را که از آنان پشتیبانی می‌کرد دنبال کرد. تقریباً همهٔ باتاک‌های امروز نیاکانی از Tagbanwa یا از مهاجران دشت دارند، و همین موضوع پرسش «چه کسی باتاک به شمار می‌آید» را در جامعه‌ای چنین کوچک، پرسشی زنده و گاه تلخ کرده است.

آنان در مزارع بالادست برنج و کاساوا را در کشت جابه‌جایی (swidden) می‌کارند، شکار می‌کنند، و بیشتر درآمد نقدی‌شان را از جنگل به دست می‌آورند: رطان، عسل وحشی و مهم‌تر از همه almaciga، رزینی که از درختان Agathis گرفته می‌شود و با نرخ‌های همواره نازل به دست بازرگانان می‌رسد. آیین‌های دینی قدیمی‌تر بر محور ارواح مکان‌های معین، یعنی panya'en، و بر بابالیان، یعنی شامانی که با آنان سروکار دارد، متمرکزند؛ گاه در حالت خلسه و گاه از طریق رقص tarek. مشهورترین آیین runsay است که سالی یک بار در تمام شب بر ساحل دهانهٔ رودخانهٔ Tanabag برگزار می‌شود و با سپیده‌دم پایان می‌یابد. هیئت‌های مبلغ پروتستان و کاتولیک دهه‌هاست در میان آنان کار کرده‌اند و بیشتر باتاک‌ها خود را مسیحی می‌دانند، که البته آن تصور کهن از آنچه در جنگل زیست می‌کند چندان جابه‌جا نشده است.

قطع درختان، مهاجرت به منطقه و تبدیل ارتفاعات آنان به سرزمین حفاظت‌شده همگی بر همان چند دره فشار آورده‌اند. اعلامیهٔ سال 2017 دربارهٔ «Cleopatra's Needle Critical Habitat» که جوامع باتاک از آن حمایت کردند، تلاشی بود برای آنکه این فشار به چیزی نزدیک‌تر به تصرف قانونی زمین بدل شود.