اروتیک بورو

بورویی‌ها مردم بومی جزیرهٔ بورو هستند؛ جزیره‌ای کوهستانی و بزرگ در غرب سرام، در استان مالوکوی اندونزی. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد، زبانی مشترک و ادعایی مشترک بر زمین جزیره است، ادعایی کهن‌تر از هر قدرتی که بر جزیره حکومت کرده است. شکاف دیرپا میان ساحل و داخل جزیره است. روستاهای ساحلی ماهی‌گیری می‌کردند، تجارت می‌کردند، دین می‌پذیرفتند و با هرکس که بر راه‌های دریایی تسلط داشت چانه می‌زدند. خانواده‌های کوهستانی با پاک‌سازی جنگل، باغ‌هایی برای کشت جابه‌جا ایجاد می‌کردند، در جنگل شکار می‌کردند و فاصلهٔ خود را حفظ می‌کردند. زبانشان آسترونزیایی است و بخشی از شاخهٔ کوچک سولا-بورو در گروه مالوکوی مرکزی به شمار می‌رود. این زبان به گویش‌هایی تقسیم می‌شود که تقریباً از مرزهای سرزمینی پیروی می‌کنند، از جمله رانا در ارتفاعات داخلی، ماسارته و وای ساما. لیسلا که در امتداد ساحل شمالی به آن سخن می‌گویند، خویشاوند نزدیک است اما زبانی مستقل به شمار می‌آید، و چند زبان کوچک‌تر دیگر جزیره، از جمله کاییلی، از میان رفته‌اند. دین نیز همان خط میان ساحل و داخل را دنبال می‌کند. اسلام زمانی به ساحل رسید که بورو در مدار سلطنت ترناته بود، و مسیحیت پروتستان با حکومت هلند و کار مبلغان مذهبی آمد. هیچ‌کدام وظایف کهن نسبت به نیاکان و به قطعه‌زمین‌های مشخص را از میان نبرد، وظایفی که بیش‌ترین وزن را در سرزمین رانا، پیرامون دریاچهٔ رانا، دریاچهٔ کوهستانی در مرکز جزیره، دارند.

تاریخ اخیر بورو سنگین‌تر از آن است که نمای کم‌سروصدای جزیره نشان می‌دهد. در قرن هفدهم، شرکت هند شرقی هلند که چنگش را بر تجارت ادویه سفت‌تر می‌کرد، سکونتگاه‌های ساحلی را به سوی پایگاه خود در خلیج کاییلی کشید. سه قرن بعد، نظام نوین سوهارتو از جزیره به‌عنوان اردوگاه بازداشت هزاران نفر استفاده کرد که به ارتباط با کمونیست‌ها متهم بودند و بین سال‌های 1969 و 1979 بدون محاکمه نگه داشته شدند. رمان‌نویس، پرامودیا آنانتا توئر، «چهارگانهٔ بورو» را همان‌جا نوشت. زندانیان مجبور شدند مزارع برنج دشت وایاپو را بگشایند، سپس مهاجرانی از جاوه آمدند و جمعیت و کشاورزی جزیره برای همیشه دگرگون شد. در دههٔ 2010، هجوم برای طلا به گونونگ بوتاک، جویندگان طلا را از سراسر اندونزی به آن‌جا کشاند و جیوه را در رودخانه‌ها به جا گذاشت. چیزی ملایم‌تر هم از بورو بیرون می‌رود: minyak kayu putih، روغن کاجوپوت که از برگ‌های Melaleuca در دستگاه‌های تقطیر کوچک روستایی گرفته می‌شود، درمانی که در خانه‌های سراسر مجمع‌الجزایر روی سینه و شکم دردناک مالیده می‌شود.