اروتیک لامت

لامت‌ها، که خود را رمیت می‌نامند، قومی کوه‌نشین از گروه آسترو-آسیایی در شمال غربی لائوس هستند که بیشتر در ارتفاعات استان‌های بوکئو و لوانگ نامتا ساکن‌اند. آنان به زبانی پالائونگی از شاخه مون-خمری سخن می‌گویند و شمارشان به ده‌ها هزار نفر می‌رسد. آنان از طریق مردم‌نگار سوئدی، کارل گوستاو ایزیکویتز، به‌طور گسترده در میان پژوهشگران شناخته شدند؛ تک‌نگاری 1951 او جامعه لامت‌ها را با جزئیات ثبت کرد.

جامعه و معیشت

لامت‌ها کشاورزانی با شیوه کشت سوزانی هستند که برنج خشکِ ارتفاعات را به‌عنوان غذای اصلی خود می‌کارند. آنان مزارع دامنه‌ها را پاک‌سازی کرده و به‌صورت تناوبی زیر کشت می‌برند، و گاومیش و خوک پرورش می‌دهند که ارزش آیینی و اجتماعی بسیار دارند. روستاهای آنان از خانه‌های چوبی روی یک خط‌الرأس تشکیل شده و سنتاً حول خانه جمعی مردان سامان می‌یافت. ایزیکویتز توضیح داد که مردان لامت اغلب برای کار مزدی به دشت‌ها می‌رفتند و با نقره و کالاهایی بازمی‌گشتند که به گاومیش، طبل‌های برنزی و دیگر اشیای ارزشمند تبدیل می‌شد؛ این اشیا در منزلت و مبادله آیینی نقشی محوری داشتند. جایگاه اجتماعی با این اشیای میراثی و با توانایی میزبانی ضیافت‌های بزرگ قربانی سنجیده می‌شد. زندگی مذهبی آنان جان‌باورانه است و ارواح نیاکان و ارواح مکان‌ها را گرامی می‌دارد، و متخصصان آیینی قربانی‌ها و مراسمی را برگزار می‌کنند که سال کشاورزی را مشخص می‌کند.

ظاهر و زیورآلات

پوشاک سنتی لامت‌ها از پنبه بافته می‌شد؛ زنان دامن‌های پیچیده و نیم‌تنه‌های ساده می‌پوشیدند و مردان لنگ یا شلوار به تن می‌کردند که اغلب از پارچه نیلی تیره بود. لباس‌ها با مهره، نقره و در جشن‌ها با زیورآلات و سربند آراسته می‌شد. زندگی روزمره حول انبار غله خانوار و روستا می‌گذشت و گروه‌های همیاری کار به پاک‌سازی، کاشت و برداشت مزارع کشت سوزانی یاری می‌رساندند.

میراث امروز

لامت‌ها از قرن بیستم از طریق اسکان مجدد، آموزش و داد و ستد بازار در دولت لائوس ادغام شده‌اند و بسیاری از آنان به پوشش دشتی و تأثیرات بودایی روی آورده‌اند، و برخی جوامع از بلندترین شیب‌ها کوچ کرده‌اند. کشت سوزانی برنج، قربانی گاومیش و آیین‌های نیاکان همچنان در هویت لامت‌ها محوری‌اند، و این گروه هنوز به‌عنوان نمونه‌ای کلاسیک در مردم‌نگاری مناطق کوهستانی جنوب شرقی آسیا مورد مطالعه قرار می‌گیرد.