اروتیک بوتی

بوتی‌ها جامعه‌ای کوچک در تپه‌های غرب تیمور هستند که در سراسر اندونزی به پایداری‌شان شهرت دارند. در طول قرن بیستم، بیشتر مردم آتونی اطرافشان مسیحی شدند. بوتی‌های درونی چنین نکردند. آنان آیین نیاکانی، پادشاه خاص خود و شیوه‌هایی از پوشش و کشاورزی را حفظ کردند که بیشتر نقاط این جزیره کنار گذاشته‌اند. آنان در روستای بوتی و اطراف آن، در ناحیه Kie از شهرستان South Central Timor Regency، در استان East Nusa Tenggara زندگی می‌کنند. این سرزمینی خشک و کوهپایه‌ای است که خانوارها در آن ذرت و کاساوا می‌کارند و در خانه‌های گرد با سقف‌های شیب‌دار کاهگلی زندگی می‌کنند، خانه‌هایی که در سراسر تیمور آتونی دیده می‌شوند.

بوتی‌ها از نظر نسب آتونی یا Atoin Meto هستند و به Uab Meto سخن می‌گویند که به آن Dawan هم گفته می‌شود، زبان آسترونزیایی بیشتر مردم غرب تیمور. زبان آنان را از دیگران جدا نمی‌کند، بلکه وفاداری به شیوه‌های کهن این کار را می‌کند. جامعه به Boti Dalam، یعنی شهرک درونی که به آداب پایبند است، و Boti Luar، یعنی روستاهای بیرونی که خانواده‌هایشان مسیحیت، مدرسه و زندگی روستایی معمول اندونزیایی را پذیرفته‌اند، تقسیم شده است. مرز میان آنان عمداً حفظ می‌شود: افراد جامعه درونی که دین دیگری می‌پذیرند به روستاهای بیرونی می‌روند، نه اینکه دگرگونی را به درون بیاورند.

آیین کهن که به Halaika معروف است، رو به Uis Neno، خداوند آسمان، و Uis Pah، خداوند زمین، و همچنین نیاکان دارد. این آیین تنها به روزهای جشن محدود نیست. کاشت، برداشت، ساختن خانه و رویارویی با بیماری همه از آن می‌گذرند، و پادشاه، یعنی usif، افزون بر قانون عرفی، اقتدار دینی را نیز در دست دارد. Halaika از شش دینی نیست که اندونزی رسماً به رسمیت می‌شناسد، و بوتی‌ها با این حال آن را نگه داشته‌اند.

این انتخاب در زندگی روزمره روستای درونی دیده می‌شود. مردان هرگز موهای خود را نمی‌تراشند و آن را در گره‌ای پشت سر می‌بندند، و مردم پارچه‌ای را می‌پوشند که در روستا بافته شده، نه آنکه خریداری شده باشد. عادتی که بیگانگان بیش از همه از آن یاد می‌کنند به دزدی مربوط است. کسی که غذا می‌دزدد مجازات نمی‌شود. در عوض، همسایگان کمک می‌کنند آنچه برده شده جبران شود، با این استدلال که دزدی نشانه نیازی است که جامعه برآورده نکرده است. بازدیدکنندگان اکنون نسبتاً منظم می‌آیند و از آنان انتظار می‌رود برگ پان و دانه فوفل را به عنوان هدیه برای پادشاه بیاورند. هر خانواده آتونی چنین هدیه‌ای را انتظار دارد، اما در بوتی این کار وظیفه‌ای رسمی است.