اروتیک اوکیت‌ها

اوکیت‌ها یکی از کوچک‌ترین مردمان ساراواک‌اند و آنچه آن‌ها را به‌عنوان یک گروه متمایز می‌کند این است که با وجود جمعیت اندک، نام و زبان خاص خود را حفظ کرده‌اند. آن‌ها جزو اورانگ اولو به شمار می‌روند، یعنی مردمان بالادست رودخانه‌ها در بورنئوی مالزی، برچسبی که ساراواکی‌ها برای جوامع داخلی به کار می‌برند تا آن‌ها را از ایبان‌ها، مالایی‌ها و چینی‌ها که جمعیت بیشتری دارند متمایز کنند. حتی در درون این چتر گسترده، اوکیت‌ها به‌راحتی نادیده گرفته می‌شوند: جمعیتی کوچک در بخش‌های بالایی سامانه رودخانه راجانگ که معمولاً فقط در پایان فهرستی که با کایان و کنیاه آغاز می‌شود، به‌طور گذرا نام برده می‌شوند.

گذشته آن‌ها گذشته‌ای جنگلی است. اوکیت‌ها به‌صورت شکارگر و گردآورنده خوراک نیمه‌کوچ‌نشین زندگی می‌کردند و در جنگل‌های تپه‌ای حرکت می‌کردند، نه اینکه روی بخشی ثابت از کرانه رودخانه کشاورزی کنند. مأموران استعماری و مردم‌نگاران نخستین در بورنئو عادت داشتند گروه‌های کوچک متحرک را زیر عنوان پونان طبقه‌بندی کنند و اوکیت‌ها اغلب در این ابهام گم می‌شدند و هویت خودشان در هویت دیگری حل می‌شد. در طول قرن بیستم، با فشار دولت برای اسکان دائمی گروه‌های کوچ‌رو، آن‌ها به جوامع ثابت در کنار رودخانه‌ها پیوستند. از آن زمان، بالادست راجانگ همچنان پیرامون آن‌ها در حال دگرگونی است، چرا که جاده‌های قطع درختان و سدهای بزرگ برق‌آبی سرزمینی را دگرگون کرده‌اند که پیش‌تر تنها قایق‌ها به آن می‌رسیدند.

زبان اوکیت آسترونزیایی است و معمولاً در گروه کاجانگ حوضه راجانگ، در کنار سکاپان و کجامان، قرار داده می‌شود، نه در کنار گفتار کایان و کنیاه که از آنِ مردمان بزرگ‌تر بالادست رودخانه است. امروزه شمار بسیار اندکی به این زبان سخن می‌گویند. مردم اوکیت معمولاً زبان مالایی و غالباً زبان همسایگانی را که کنارشان زندگی می‌کنند نیز به کار می‌برند، که این امر زندگی روزمره را ممکن نگه می‌دارد اما زبان قدیمی را کاملاً در معرض خطر نابودی قرار می‌دهد.

مانند بیشتر جوامع اورانگ اولو امروزی، اوکیت‌ها نیز عمدتاً مسیحیت را پذیرفته‌اند و درک جان‌باورانه قدیمی از جنگل و ارواح آن به پس‌زمینه رانده شده است. برای قومی به این کوچکی، اوکیت بودن بر پیوندهای خانوادگی، بر زبان تا جایی که هنوز زنده مانده، و بر نگه داشتن خود نام در کاربرد استوار است، در حالی که راه آسان‌تر این بود که در هویت همسایه‌ای بزرگ‌تر محو شوند.