اروتیک پئار

قوم Pear یکی از اقوام کوهستانی کوچکی است که اغلب جزو قدیمی‌ترین ساکنان کامبوج به شمار می‌آیند. مدت‌هاست که سرگذشت آنان بیشتر سرگذشت جذب شدن در اکثریت خمر پیرامونشان بوده است. روستاهایشان در مرکز و غرب کامبوج قرار دارد، در کامپونگ توم و در سرزمین‌های جنگلی به سوی کوه‌های هل، و در بیشتر آن‌ها زبان خمری بیشتر از Pear شنیده می‌شود. آنچه هنوز آنان را متمایز می‌کند، احساس تبار جداگانه، زبانی که بیشتر به دست بزرگ‌ترها زنده نگه داشته می‌شود، و پیوندی دیرینه با جنگل و مزارع کوهستانی به جای دشت‌های برنج‌زار است.

زبان Pear به شاخه Pearic از خانواده زبان‌های اتریشی-آسیایی تعلق دارد. این یعنی زبان Pear خویشاوند دوری از خمری است، نه گویشی از آن. نزدیک‌ترین خویشاوندانش دیگر زبان‌های Pearic مانند Chong و Samre و Sa'och هستند که هر کدام را جامعه‌ای به همان اندازه کوچک به کار می‌برد، در دو سوی مرز کامبوج و تایلند. زبان‌شناسان این شاخه را با نظام آوایی غیرمعمولش می‌شناسند: کیفیت صدا، چه نفس‌دار باشد، چه خش‌دار و چه صاف، می‌تواند معنای واژه را تغییر دهد. خود زبان Pear به شدت در خطر انقراض است. بسیاری از کودکان Pear با خمری به عنوان زبان نخست بزرگ می‌شوند و کاربرد روان این زبان امروز بیشتر بر دوش سالمندان است.

بیگانگان همیشه در به کار بردن این نام دقت نداشته‌اند. مردم‌نگاران فرانسوی دوران استعمار واژه Pear را بی‌دقت برای چند قوم کوهستانی خویشاوند در غرب کامبوج به کار بردند و منابع قدیمی‌تر اغلب Pear و Samre و دیگران را با هم خلط کرده‌اند. این جوامع به‌طور سنتی از کشت جابه‌جاشونده، شکار و گردآوری محصولات جنگلی زندگی می‌کردند، از جمله هل که سرانجام به بازارهای دشت می‌رسید. این کار آنان را در تماس منظم با بازرگانان و مقامات خمر نگه می‌داشت، اما همیشه در حاشیه جامعه خمر.

دین نیز همین لایه‌بندی را نشان می‌دهد. امروزه بیشتر مردم Pear بودایی تراوادا هستند و معبد محلی را با همسایگان خمرشان به اشتراک می‌گذارند، اما باورهای کهن از میان نرفته‌اند. خانواده‌ها هنوز در هنگام بیماری، کاشت و تحولات خانوادگی به ارواح زمین، جنگل و نیاکان پیشکش تقدیم می‌کنند. آشوب‌های دهه 1970 سخت بر اقلیت‌های کوچکی مانند Pear فرود آمد و کشش به سوی همگون‌شدن از آن زمان تنها بیشتر شده است. امروز Pear بودن کمتر به متفاوت به نظر رسیدن مربوط است و بیشتر به یاد داشتن و بلند بر زبان آوردن این نکته که قوم تو نخست اینجا بوده و زبانی دیگر داشته است.