اروتیک پاکوه

پاکوه قومی کوهستانی از شاخه کاتویی است که در رشته کوه‌های آنامیت زندگی می‌کند؛ جایی که ارتفاعات A Lưới در غرب Huế و بلندی‌های Quảng Trị تا آن‌سوی مرز به استان Salavan در لائوس امتداد می‌یابند. نام این قوم معمولاً به معنای مردم کوهستان ترجمه می‌شود و ساکنان دشت‌ها در دو سوی مرز همواره آنان را چنین توصیف کرده‌اند: کشاورزانی با کشت جابه‌جایی بر فراز ساحل، در خانه‌های چوبی بر پایه، که پاسخ‌گوی ریش‌سفیدان روستا هستند نه هیچ دربار. ویتنام پاکوه را گروه قومی جداگانه‌ای فهرست نمی‌کند. دولت آنان را در شمار Tà Ôi ثبت می‌کند که خویشاوند زبانی نزدیکی است، و بیشتر پاکوه این ثبت اداری را می‌پذیرند و در خانه تمایز را پابرجا نگه می‌دارند. لائوس آنان را جداگانه می‌شمارد.

پاکوه به شاخه کاتویی خانواده اتریش‌آسیایی تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوندانش Tà Ôi، Bru و Katu هستند. زبان‌شناسان این زبان را با نظام واکه‌ای گسترده، حتی به معیار زبان‌های Mon-Khmer، و با مجموعه‌ای از واژه‌های بیانگر که صدا، شکل و حرکت را تقلید می‌کنند می‌شناسند. این زبان تا دهه ۱۹۶۰ میلادی، زمانی که زبان‌شناسان مبلغ خطی لاتین برای آن ساختند، خط نداشت، و امروز آموزش سواد از طریق ویتنامی یا لائوسی انجام می‌شود. دین بر محور ارواح است؛ جویبارها، مزارع و درختان کهن هرکدام yang‌ای دارند که باید تغذیه شود و درگذشتگان در زندگی روستا باقی می‌مانند. مراسم بزرگ پاکوه، Ariêu Ping، هر یک یا دو دهه یک بار برگزار می‌شود: خانواده‌ها مردگان خود را از گورهای پراکنده بیرون می‌آورند، استخوان‌ها را می‌شویند و دوباره می‌پیچند، سپس آنان را با هم در خانه‌ای حجاری‌شده در گور جای می‌دهند، همراه با قربانی کردن گاومیش، نواختن گونگ و چند روز میزبانی از مهمانان. جشن Aza Koonh، جشن برنج تازه که سال کشاورزی را به پایان می‌رساند، در سال ۲۰۱۹ در فهرست میراث ناملموس ملی ویتنام ثبت شد. هیأت‌های پروتستان پیروانی یافته‌اند، اما آیین‌های نیاکان همچنان در کنار کلیسا ادامه دارد.

قرن بیستم درست از میان سرزمین پاکوه گذشت. مسیر هوشی‌مین از دره‌های آنان عبور می‌کرد، نبرد Hamburger Hill در دره A Shau روی داد، و فرودگاه قدیمی A So در A Lưới همچنان یکی از بدترین کانون‌های آلودگی دیوکسین ویتنام است. پاکوه در هر دو سو خدمت کردند. کسانی که به جبهه شمال پیوستند به‌یکباره نام خانوادگی Hồ را برگزیدند، و به همین دلیل امروز بسیاری از پاکوه این نام را دارند، و چریک Kan Lịch قهرمان ملی شد. از دهه ۱۹۹۰ میلادی کشت جابه‌جایی برنج جای خود را به شالیزار، کاساوا، قهوه و آکاسیا داد، و جاده گردنه به لائوس آن مسیر را به راه تجاری تبدیل کرد. تراشیدن دندان و کشیدن لاله گوش که زمانی نشانه بلوغ بود از میان رفته است. زنان همچنان پارچه تیره و منجوق‌دوزی‌شده این منطقه را می‌بافند، که امروز در عروسی‌ها و جشن‌های بازگرداندن استخوان‌ها پوشیده می‌شود نه هر روز.