اروتیک پالاوان

پالاوان‌ها مردم جنوب جزیرهٔ پالاوان هستند، جزیره‌ای دراز و باریک که از میندورو به سوی بورنئو کشیده شده است. مردمان بومی کهن‌تر این جزیره آن را تقریباً بر اساس منطقه میان خود تقسیم کرده‌اند: باتاک‌ها در جنگل‌های شمال مرکزی، تگبانواها در میانه، و پالاوان‌ها در جنوب. سرزمین پالاوان‌ها دشت‌های ساحلی، دره‌های رودخانه‌ای و دامنه‌های رشته‌کوه مانتالینگاهان را دربر می‌گیرد که قلهٔ آن بلندترین قلهٔ جزیره است و پالاوان‌ها آن را سرزمین نیاکانی خود می‌دانند. آنان هرگز پادشاهی بنا نکردند و هرگز تابع یک رئیس واحد نبودند. آنچه ایشان را به هم پیوند می‌دهد زبانی مشترک، مجموعه‌ای از حقوق عرفی به نام آدات، و عادت زندگی در دهکده‌های کوچکی متشکل از خانوارهای خویشاوند است که در سراسر تپه‌ها پراکنده‌اند.

زبان پالاوانو به شاخهٔ پالاوانی از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوند آن تگبانوا است، و گونه‌های متمایزی از آن در اطراف بروکس پوینت، کزون و ساحل جنوب‌غربی رایج است. خانواده‌های ساکن ارتفاعات هنوز به شیوهٔ کشت جابه‌جایی زمین‌هایی را برای برنج، ذرت و کاساوا پاک‌سازی می‌کنند و سپس می‌گذارند قطعه‌های فرسوده دوباره به جنگل بازگردند، و مردم هنوز پرندگان و جانوران کوچک را با لولهٔ دمیدنی شکار می‌کنند. آیین کهن آنیمیستی است. آمپو، استاد، جهان را آفرید، ارواح فروتر میان او و انسان‌ها قرار دارند، و شمن‌هایی که بالیان نامیده می‌شوند بیماران را درمان می‌کنند و صلح با جهان نادیدنی را نگه می‌دارند. در ساحل جنوبی، تماس طولانی با سلطنت سولو برخی از پالاوان‌ها را به اسلام کشاند و میسیون‌های مسیحی بعدها برخی دیگر را به مسیحیت درآوردند. با این حال، آیین‌های مربوط به برداشت برنج در بسیاری از دهکده‌ها ادامه دارد.

بیگانگانی که چیزی دربارهٔ پالاوان‌ها می‌دانند معمولاً آوازهای آنان را می‌شناسند. حماسه‌هایشان که تولتول نامیده می‌شود، تنها به صدای یک خواننده اجرا می‌شود و می‌تواند از غروب تا سپیده‌دم ادامه یابد، و گاه چند شب طول بکشد. قوم‌شناس فرانسوی، نیکول رول، دهه‌ها به ضبط این حماسه‌ها پرداخت، از جمله کودامان به روایت خوانندهٔ استاد، اوسوی. همین گردهمایی‌ها کوسیاپی، عودی قایقی‌شکل با دو سیم، را همراه با زنبورک‌های بامبویی و گونگ‌ها به میان می‌آورد.

یکی از جوامع پالاوان، تائوت باتو، یعنی مردم صخره در حوضهٔ سینگناپان، به این دلیل توجه ملی را به خود جلب کرد که بخشی از سال را در پناهگاه‌های برافراشته‌ای به سر می‌برد که درون غارهای بزرگ ساخته شده‌اند. امروز مسئلهٔ بزرگ‌تر زمین است. مهاجران از جزیره‌های دیگر، معدن نیکل ریو توبا و مزارع رو به گسترش نخل روغنی همگی به قلمرو پالاوان‌ها پیش روی کرده‌اند. جوامع اکنون بر پایهٔ «قانون حقوق مردمان بومی» مصوب 1997 ادعاهای قلمرو نیاکانی ثبت می‌کنند تا آنچه را برایشان باقی مانده است حفظ کنند.