اروتیک باگوبو

باگوبو مردم کوه آپو هستند. روستاهای آنان در امتداد دامنه‌های جنوبی و شرقی بلندترین قله فیلیپین بالا می‌رود و به سوی خلیج داوائو سرازیر می‌شود، بر زمینی که اکنون میان شهر داوائو، داوائو دل سور و کوتاباتو تقسیم شده است. این نام بیش از یک جامعه را در بر می‌گیرد. تاگاباوا، گیانگان (که کلاتا هم نامیده می‌شود) و اوبو هر یک زبان و سرزمین نیاکانی خود را حفظ کرده‌اند. همه آنان در شمار لوماد، مردمان بومی میندانائو که خارج از سلطنت‌های مسلمان ماندند، قرار دارند. تاگاباوا و اوبو زبان‌های مانوبو هستند که آنان را به همسایگان کوهستانی در سراسر میانه میندانائو پیوند می‌دهد. گیانگان زبانی جداگانه است و گویشی از هیچ‌یک از آن دو نیست. سبوانو و فیلیپینی اکنون بار تجارت، آموزش و زندگی کلیسایی را بر دوش دارند و بیشتر باگوبوهای جوان‌تر به آسانی میان زبان‌ها جابه‌جا می‌شوند.

بسیاری از باگوبوها اکنون به کلیساهای کاتولیک یا انجیلی می‌روند، اما آیین کهن به سادگی محو نشد. جهان آن پر از ارواح و خدایان بود: آفریننده‌ای، ارواح مزارع برنج کوهستانی و جنگل، و ماندارانگان، خدای جنگ که گفته می‌شود در دهانه آپو با همسرش داراگو زندگی می‌کند. مردانی که در نبرد کسی را کشته بودند عنوان ماگانی و حق پوشیدن پارچه سرخ خون‌رنگ را به دست می‌آوردند. گینوم، فصلی طولانی از جشن و پیشکش، زمانی با قربانی کردن یک برده پایان می‌یافت. این رسم در سال‌های نخست حکومت آمریکا ریشه‌کن شد. تقدس کوه هنوز موضوعی زنده است. وقتی پروژه دولتی انرژی زمین‌گرمایی در اواخر قرن بیستم به آپو رسید، باگوبوها و لومادهای همسایه آن را هتک حرمت دانستند و با آن مبارزه کردند. یسوعیان اسپانیایی در قرن نوزدهم به داوائو رسیدند، اما گسست بزرگ‌تر پس از 1900 رخ داد. مزرعه‌داران آمریکایی و ژاپنی دشت‌های پست داوائو را به املاک کشت آباکا تبدیل کردند و مهاجرانی از ویسایاس از پی آنان آمدند. صنایع دستی روشن‌ترین پیوند را با شیوه‌های کهن نشان می‌دهند. زنان اینابال می‌بافند، پارچه‌ای از آباکا که نخ‌هایش پیش از بافت گره‌رنگی می‌شوند، و ژاکت‌ها و کیف‌ها را با مهره‌دوزی، دیسک‌های صدفی و زنگوله‌های برنجی ریز می‌پوشانند. آهنگران باگوبو آن زنگوله‌ها و جعبه‌های تنبول خود را به روش موم گمشده می‌ریزند. نسل‌های مسن‌تر دندان‌های خود را سوهان می‌زدند و سیاه می‌کردند، نشانه‌ای از زیبایی.