اروتیک مالایی‌های براو

مالایی‌های براو مردمی مسلمان و مالایی‌زبان در حوضه رودخانه براو در شمال‌شرقی بورنئوی اندونزی‌اند. مدتی طولانی، هویت آن‌ها به دربار سلطنتی وابسته بود. شهرهای رودخانه‌ای این منطقه زمانی تابع سلطنت براو بودند. وقتی این پادشاهی در اوایل سده نوزدهم تجزیه شد، شکاف از مسیر آب پیروی کرد: دربارهای رقیب گونونگ تابور و سامبالیونگ در دو سوی رودخانه، پیرامون تانجونگ ردب، جایی که رودخانه‌های سگاه و کلای به هم می‌پیوندند و رودخانه براو را می‌سازند، مستقر شدند. مالایی براو بودن یعنی تعلق داشتن به آن دنیای جلگه‌ای و کنار رودخانه که پیرامون دربارها ساخته شده است. این ویژگی آن‌ها را از جوامع دایاک در بالادست رودخانه و از باجائوها، مردم دریایی جزیره‌های دورساحل، متمایز می‌کند.

زبان آن‌ها، مالایی براو، زبانی از شاخه مالاییک از خانواده آسترونزیایی است. این زبان یکی از چند گونه مالایی محلی در ساحل شرقی بورنئو است و آن‌قدر با اندونزیایی معیار تفاوت دارد که زبانی مستقل به شمار می‌آید. همچنین در محیطی زبانی شلوغ قرار دارد. زبان باجائو در ساحل شنیده می‌شود، زبان بوگیسی همراه بازرگانان و مهاجران از سولاوسی آمده است، زبان‌های دایاک در بالادست رودخانه‌ها تکلم می‌شود و اندونزیایی زبان مدرسه‌ها، ادارات و تلویزیون است. رفت‌وآمد میان زبان محلی و زبان ملی بخشی از زندگی روزمره عادی است.

اسلام سنی بیشتر زندگی روزمره را شکل می‌دهد. سلطنت‌ها دربارهای اسلامی بودند و سال هنوز بر محور نمازهای جمعه، روزه رمضان و عیدی که آن را پایان می‌دهد می‌گردد. مراسم عروسی، تولد و تشییع جنازه بر پایه آیین‌های اسلامی و در هم‌آمیخته با رسوم کهن مالایی برگزار می‌شود، یعنی آدات محلی که قواعد آداب، مهمان‌نوازی و احترام به مرتبه را تعیین می‌کند.

سلطنت‌ها بر پایه تجارت رشد کردند. محصولات جنگلی از رودخانه‌ها پایین آورده می‌شد و لانه‌های خوراکی پرندگان که از غارهای سنگ آهکی در داخل منطقه گردآوری می‌شد، از باارزش‌ترین کالاهای منطقه بود. معاهدات استعماری هلند در سده نوزدهم هر دو سلطنت را به هند شرقی هلند پیوند زد. پس از استقلال اندونزی، قلمروشان به شهرستان براو در استان کالیمانتان شرقی تبدیل شد. دو کاخ هنوز به‌عنوان محوطه‌های میراثی پابرجا هستند و روشن‌ترین یادآور زمانی‌اند که رودخانه از این دو کرانه اداره می‌شد.

براو امروزی پیرامون آن‌ها دگرگون شده است. استخراج زغال‌سنگ و مزارع نخل روغنی کارگرانی از جاوه، سولاوسی و جاهای دورتر را جذب کرده‌اند و جزایر دراوان در نزدیکی ساحل، غواصانی از سراسر جهان را به خود می‌کشند. مالایی‌های براو اکنون شهرستان خود را با جامعه‌های بزرگی از تازه‌واردان شریک‌اند، اما شهرهای سلطنتی قدیمی روی رودخانه همچنان مرکز جهان آن‌هاست.