اروتیک ایندوها

ایندوها بازماندگان اوراسیایی هند شرقی هلند هستند: خانواده‌هایی که نسبشان به مردان اروپایی و زنان آسیایی در شهرهای بندری و پایگاه‌های نظامی آنچه امروز اندونزی نام دارد می‌رسد. بیش از سه قرن، آنها مردمی در میانه بودند. در جاوه و جزایر دیگر بزرگ شدند، قانون استعماری اغلب آنها را اروپایی به شمار می‌آورد و به ندرت در هیچ‌یک از دو سوی این مرز کاملاً احساس آرامش می‌کردند. ایندو بودن هرگز تنها یک مسئله‌ی تبار نبوده است. هنوز هم شیوه‌ای است از خوردن، سخن گفتن و رفتار کردن که از هند شرقی برمی‌آید.

نسل‌های نخست از شهرک‌های شرکت هند شرقی هلند در دهه‌های ۱۶۰۰ پدید آمدند، جایی که سربازان، دریانوردان و کارمندان از هلند، سرزمین‌های آلمانی‌زبان و دیگر نقاط اروپا با زنان آسیایی خانواده تشکیل دادند، که بسیاری از آنان برده بودند. در دهه‌های ۱۸۰۰ ایندوها بخش بزرگی از طبقه‌ی میانی استعماری را در اختیار داشتند و به‌عنوان کارمند، نقشه‌بردار، راه‌آهن‌کار و سرباز کار می‌کردند. این جایگاه را می‌شد از شیوه‌ی سخن گفتنشان شنید. هلندی برای مدرسه و اداره بود، مالایی برای بازار و آشپزخانه. در باتاویا و سمارانگ، هلندی با مالایی و جاوه‌ای درآمیخت و زبان‌های آمیخته‌ای به نام Petjo و Javindo پدید آمد که جامعه‌ی مؤدب هلندی به آنها نگاه تحقیرآمیز داشت، اما خانواده‌ها با این حال به آنها سخن می‌گفتند. بیشتر ایندوها مسیحی بودند، کاتولیک یا پروتستان، و بیشترشان هنوز هم هستند.

همه‌ی ایندوها وفادار استعمار نبودند. ارنست دووس دکر، روزنامه‌نگاری از ایندوها، در سال ۱۹۱۲ در تأسیس حزب Indische Partij برای خودگردانی مشارکت کرد و اندونزی او را از قهرمانان ملی خود می‌شمارد. نظم کهن پس از ۱۹۴۲ فرو ریخت. اشغال ژاپن، خشونت دوران Bersiap در ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ و سپس استقلال بیشتر ایندوها را بیرون راند. در دهه‌ی ۱۹۵۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ به هلند رسیدند، کشوری که بسیاری هرگز ندیده بودند، و مقامات انتظار داشتند آرام در آن ادغام شوند. ده‌ها هزار نفر به ایالات متحده و استرالیا رفتند.

آنها ساکت نماندند. گیتاریست‌های ایندو مانند برادران تیلمن به راه‌اندازی Indorock کمک کردند، نخستین راک اَند رول بومی در هلند. آشپزهای ایندو و توکوهای گوشه‌خیابانی (tokos) ناسی گورنگ، سامبال و اسپکوک لایه‌لایه را به غذای روزمره‌ی هلندی تبدیل کردند. نمایشگاه Tong Tong در لاهه از سال ۱۹۵۹ گردهمایی سالانه‌ی این جامعه بوده است. نسل نخست کمتر درباره‌ی جنگ سخن گفت و بسیاری از نوه‌هایشان اکنون در بایگانی‌ها کاوش می‌کنند و آن را ثبت می‌کنند. در اندونزی اما این واژه هرگز از میان نرفت: indo هنوز به معنای هر کسی با تبار آمیخته‌ی آشکار است، چهره‌ای آشنا در تلویزیون و تبلیغات.