اروتیک سماک بری

نام سیماک بری از محلی که از آنجا آمده‌اند گرفته شده است: در زبان خودشان، واژهٔ سیماک به معنای «مردم» و بری به معنای «جنگل» است. آنان یکی از کوچک‌ترین قوم‌های اورانگ آسلی در شبه‌جزیرهٔ مالزی هستند و شمارشان چند هزار نفر است. بیشترشان در مناطق داخلی پهنگ و ترنگانو زندگی می‌کنند، در امتداد دره‌های رودخانه‌ها، جایی که جنگل‌های بارانی دشت‌های پست اکنون با جاده‌های قطع درخت، مزارع کوچک کائوچو و نخل روغنی برخورد دارند. زبانشان به شاخهٔ آسلیایی جنوبی از خانوادهٔ زبان‌های آستروآسیایی تعلق دارد. این یعنی زبانشان خویشاوندی دور با خمری و مون دارد و هیچ پیوندی با زبان مالایی ندارد که در هر شهرک بازاری اطرافشان رایج است. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن سِمِلای و تِموک‌اند که جوامع کوچکی در جنوب‌تر پهنگ به آن‌ها سخن می‌گویند. بیشتر سیماک بری مالایی را هم صحبت می‌کنند که در مدرسه، در داد و ستد و با مقامات از آن استفاده می‌کنند. دولت مالزی آنان را ذیل عنوان سنوی طبقه‌بندی می‌کند، یکی از سه دستهٔ رسمی اورانگ آسلی، اما این برچسب چندان با آنان جور نیست. مردم معمولاً سنوی‌ها را کشاورزان تپه‌نشین تصور می‌کنند. در بیشتر تاریخ شناخته‌شدهٔ سیماک بری، آنان به‌عنوان گردآورندگان متحرک خوراک زندگی می‌کردند و از نظر عادات به قوم‌های سمانگ، مانند همسایگانشان باتک، نزدیک‌تر بودند.

آن زندگی گذشته بر پایهٔ جابه‌جایی می‌چرخید. گروه‌های کوچک اردوگاهشان را در میان جنگل جابه‌جا می‌کردند و به‌سرعت سرپناه‌هایی از برگ برپا می‌کردند. آنان با لوله‌های دمیدنی و تیرهای زهرآلود، میمون‌ها، سنجاب‌ها و پرندگان را شکار می‌کردند، تله می‌گذاشتند، ماهی می‌گرفتند و غده‌های وحشی را از خاک درمی‌آوردند. رتان، صمغ‌ها و چوب عود خوشبو در ازای برنج، نمک، پارچه و ابزار آهنی به بازرگانان مالایی در پایین‌دست رودخانه فروخته می‌شد و برخی گروه‌ها هر گاه برایشان مناسب بود، قطعه‌زمین‌های کوچکی برای کشت برنج کوهی یا کاساوا پاک می‌کردند. در طول سدهٔ بیستم، جنگل پیرامون آنان کوچک شد. اسکان در روستاهای ثابت زیر نظر ادارهٔ فدرال اورانگ آسلی، همراه با قطع درختان و طرح‌های بزرگ توسعهٔ زمین، به کوچ‌نشینی تمام‌وقت تقریباً برای همه پایان داد. امروز خانوارها کار مزدی، شیرگیری از کائوچو و کار در کشت‌زارها را با ادامهٔ گردآوری محصولات جنگلی ترکیب می‌کنند. جنگل همچنان برای آنان اهمیت دارد، به‌عنوان انباری از خوراک، منبع درآمد و معیاری از هویتشان. باور نیز همان الگوی لایه‌ای را دنبال می‌کند. دیدگاه کهن بر این است که جنگل پر از ارواح و نیروهایی است که خواستار احترام‌اند، و بیماری یا بدشانسی ممکن است فرد را به سراغ درمانگری ببرد که مستقیماً با آن نیروها سروکار دارد. اسلام از راه برنامه‌های آگاه‌سازی دولتی پیشرفت کرده، پس اکنون برخی خانواده‌ها مسلمان‌اند، در حالی که برخی دیگر به شیوه‌های کهن وفادارند.