اروتیک کاپامپانگان

کاپامپانگان‌ها در نواری از دشت لوزون مرکزی، در شمال خلیج مانیلا زندگی می‌کنند؛ سرزمینی هموار و رسوبی که رودخانه‌ی پامپانگا آن را سیراب می‌کند و در لبه‌ی غربی‌اش کوه پیناتوبو سایه انداخته است. زمین حاصلخیز است و بخش بزرگی از آن به برنج و نیشکر اختصاص دارد، و کاپامپانگان‌ها آن را چنان دیرزمانی کشت کرده‌اند که شهرتشان در فیلیپین با آنچه بر سر سفره می‌کنند گره خورده است. آنان را بلندپروازترین طباخان کشور می‌دانند: آشپزخانه‌های قدیمی هاسیندا سبکی ویژه‌ی خود پدید آوردند، با تکیه‌ی زیاد بر دل‌وروده، ماهی رودخانه‌ای و تخمیر، و غذاهایی چون سیسیگ، توسینو و بتوته که دیگر فیلیپینی‌ها آن‌ها را نشانه‌های ویژه‌ی کاپامپانگان می‌دانند، نه دارایی مشترک ملی.

زبان آنان، کاپامپانگانی، در شاخه‌ی لوزون مرکزی زبان‌های فیلیپینی جای دارد و از خویشاوندان نزدیک سامبال است، اما به‌روشنی از تاگالوگی که از سه سو آن را احاطه کرده متمایز است. این زبان یکی از بزرگ‌ترین زبان‌های غیرتاگالوگی لوزون است و نزدیک به دو میلیون گویشور دارد، هرچند دوزبانگی روزمره با تاگالوگی حضورش را در میان جوانان حومه‌ی مانیلا کم‌رنگ کرده است. واژگان آن لایه‌ای غیرمعمولاً متراکم از اسپانیایی در خود دارد، تا حدی از آن رو که پامپانگا استانی زودهنگام و عمیقاً مستعمره بود: مردانش به‌شدت به خدمت نظامی اسپانیا گرفته می‌شدند و سربازان کاپامپانگان تا مولوک و در برابر اشغال بریتانیایی مانیلا در سال 1762 جنگیدند.

مسیحیت کاتولیک در قرن شانزدهم وارد شد و به‌طرزی غیرعادی ژرف ریشه دواند. این استان به نمایشی‌ترین شکل‌های هفته‌ی مقدس در کشور شهرت دارد: آیین پامامَکو کینگ کروس در سان فرناندو، که در آن هر جمعه‌ی مقدس توبه‌کاران را به صلیب‌های چوبی میخ می‌کنند، و گروه‌های روستایی خودتازیانه‌زنان که کلیسا رسماً آن را نمی‌پذیرد و به‌خاموشی تحمل می‌کند. جشن‌های شهری هنوز واحدی است که بیشتر زندگی اجتماعی از طریق آن سامان می‌یابد، و جشنواره‌ی فانوس‌های غول‌پیکر در سان فرناندو هر دسامبر به نزدیک‌ترین چیزی بدل شده که فیلیپین به نماد ملی کریسمس دارد.

فوران پیناتوبو در سال 1991 نقطه‌ی عطف مدرن آن است. لاهارها شهرها را زیر خود دفن کردند، صدها هزار نفر را آواره کردند و نظام رودخانه‌ها را برای یک نسل بازساختند؛ بازیابی آن آن‌قدر تازه است که هنوز حافظه و سیاست محلی را شکل می‌دهد. کاپامپانگان‌ها همچنین به‌طور نامتناسبی در نخبگان سیاسی و نظامی کشور نمایندگی دارند، میراثی از آن درگیری زودهنگام با اسپانیا، و نقطه‌ی حساسی در تفسیرهای منطقه‌ای درباره‌ی قدرت مانیلا.