اروتیک کوکانگ

کوکانگ‌ها در فهرست رسمی اقوام میانمار جایگاه غیرمعمولی دارند. آنان از نظر تبار هان چینی‌اند و در خانه به زبان ماندارین سخن می‌گویند، با این حال دولت آنان را یکی از اقوام بومی ملی کشور می‌شمارد، نه یک اقلیت خارجی. این امر آنان را از خانواده‌های هوکین و کانتونی یانگون و ماندالای متمایز می‌کند که هنوز به‌طور گسترده بیگانه تلقی می‌شوند. کوکانگ‌ها طی نسل‌های متوالی از راه زمینی از یوننانِ همسایه به اینجا آمدند. آنان در جیب کوهستانی و ناهموار شمال ایالت شان ساکن شدند، میان رود سالوین و مرز چین، و مردم و سرزمین یک نام دارند.

آنان به گویش ماندارین جنوب‌غربی سخن می‌گویند که به گونه‌ای نزدیک است که در آن سوی مرز در یوننان شنیده می‌شود. این زبان با نویسهٔ چینی نوشته می‌شود و در مدارس چینی‌زبان تدریس می‌گردد. زبان برمه‌ای زبان دوم است که بیشتر کوکانگ‌هایی که به لاشیو، ماندالای یا یانگون مهاجرت کرده‌اند به آن سخن می‌گویند. زندگی دینی الگوی آشنای چینی را دنبال می‌کند: محراب‌های خانگی، احترام به نیاکان، معابد بودایی، خدایان تائوئیستی و عامیانه، و اقلیتی مسیحی اندک. جشن بهار و جشن نیمه‌پاییز سال را رقم می‌زنند. در لائوکای، شهر اصلی، یوان چین بیشتر از کیات برمه به کار می‌رود.

نسل‌ها، خاندان یانگ به عنوان رؤسای موروثی زیر نظر ایالت بزرگ‌تر شان هسنوی بر کوکانگ حکومت می‌کرد. سنت خانوادگی تبار یانگ‌ها را به وفاداران سلسلهٔ مینگ می‌رساند که از فتح سلسلهٔ چینگ گریختند. مرزهایی که بریتانیا و چین در دههٔ 1890 تعیین کردند، کوکانگ را در داخل بورمای بریتانیایی نگه داشت و خاندان یانگ در سال 1959 همراه با سایر رؤسای شان از قدرت خود دست کشید. پس از آن تپه‌ها پر از شبه‌نظامیان و مزارع خشخاش شد. الیو یانگ، دختری از خاندان حاکم که لباس مردانه می‌پوشید، در دههٔ 1950 دستهٔ مسلح خود را در آنجا رهبری کرد. بر اساس قانون اساسی 2008، این منطقه به منطقهٔ خودگردان کوکانگ تبدیل شد.

از اواخر دههٔ 1960 حزب کمونیست برمه بر این منطقه مسلط بود. در سال 1989 فرماندهان کوکانگ شورشی را رهبری کردند که حزب را از هم پاشید. آنان به رهبری فیونگ کیا-شین، ارتش اتحاد دموکراتیک ملی میانمار (MNDAA) را تشکیل دادند و آتش‌بسی امضا کردند که به مدت بیست سال آنان را در کنترل منطقه نگه داشت. یک حملهٔ نظامی در سال 2009 فیونگ را بیرون راند و ده‌ها هزار غیرنظامی را به سوی چین گریزاند و درگیری‌ها در سال 2015 دوباره آغاز شد. در ژانویهٔ 2024، طی یک حملهٔ مشترک شورشیان، MNDAA لائوکای را بازپس گرفت. چین در آن زمان به‌شدت بر سر مجتمع‌های کلاهبرداری که در این شهر رشد کرده بودند فشار می‌آورد. برای کوکانگ‌های عادی، این تاریخ به معنای گریختن بارها و بارها از آن سوی مرز بوده و پیوندهای خانوادگی‌ای به جا گذاشته که به همان سهولت به یوننان می‌رسند که به لاشیو.