اروتیک کریستانگ

کریستانگ‌ها حاصل آن‌اند که مالاکای پرتغالی دیگر پرتغالی نماند ولی مردمش ماندند. آلفونسو د آلبوکرکه بندر را در 1511 گرفت، هلندی‌ها در 1641 آن را از او ستاندند، بریتانیایی‌ها از 1824 آن را در اختیار داشتند، و در تمام این دست‌به‌دست شدن‌ها، جامعه‌ای از تبار مخلوط پرتغالی، مالایی، هندی و چینی به آیین کاتولیک، نام‌های خانوادگی و، به شکلی باورنکردنی، زبان خود پایبند ماند. خود نام، ادعای هویت است: Kristang یعنی مسیحی. در کشوری با اکثریت مسلمان، اینان کسانی‌اند که پانصد سال کاتولیک ماندند.

بیشتر آنان در ملاکا، در ساحل غربی مالزی زندگی می‌کنند و بسیاری‌شان در فاصله‌ی چند کوچه از شهرک پرتغالی‌ها در اوجونگ پاسیر به سر می‌برند. این شهرک در دهه‌ی 1930 طراحی شد، زمانی که دو کشیش زمین‌هایی برای خانواده‌هایی که در سراسر شهر پراکنده بودند تأمین کردند. این شهرک به عنوان جامعه‌ای ماهیگیر ساخته شد و اکنون آن پایه را از دست می‌دهد: بازپس‌گیری زمین از دریا خط ساحل را مدام به بیرون رانده و دیگر دریا به در خانه‌ها نمی‌رسد. جامعه‌های کوچک‌تری در سنگاپور هستند و در پرت، بریتانیا و کانادا دیاسپورای مستقری وجود دارد.

زبان پاپیا کریستانگ بازمانده‌ی کمیابی است. واژگانش عمدتاً پرتغالی قرن شانزدهم است و دستورش در اصل مالایی است: صرف فعل ندارد، تکرار جای افزودن s در انگلیسی را می‌گیرد، و ادات کوچکی زمان را حمل می‌کنند: ja برای آنچه رخ داده، ta برای آنچه در حال رخ دادن است، و logu برای آنچه رخ خواهد داد. گویشوران روان به چند صد تن می‌رسند و تقریباً همه‌شان سالخورده‌اند. از اواسط دهه‌ی 2010 تلاشی برای احیا که از سنگاپور برخاسته، به نام Kodrah Kristang، کلاس برگزار کرده و مواد آموزشی ساخته است و نسلی از گویشوران را پرورده که این زبان را آگاهانه آموختند، نه کنار میز آشپزخانه.

آیین کاتولیک در اینجا فقط موضوع یکشنبه‌ها نیست. جشن Festa San Pedro در پایان ژوئن قایق‌های ماهیگیری را برای قدیس حامی ماهیگیران می‌آراید. Intrudu که از کارناوال پرتغالی Entrudo برآمده، با آب‌پاشی تمام اهالی شهرک، روزه‌ی بزرگ را آغاز می‌کند. رقص branyo با ویولن و آکاردئون و بیش از همه با آهنگ Jingkli Nona اجرا می‌شود و خویشاوند نزدیک رقص corridinho در آلگاروه است. این رقص تا حدی به کمک گروه‌هایی که برای بازدیدکنندگان اجرا می‌کنند زنده مانده است، سازشی که جامعه بیشتر آن را با آسودگی خاطر می‌پذیرد. غذا همین میراث را دوچندان می‌کند: curry debal، غذای پس‌مانده‌های کریسمس که هر روزی که دوباره گرم شود تندتر می‌شود، و کیک سمولینای sugee برای عروسی‌ها. پرسش حل‌نشده، پرسشی حقوقی است. اینکه آیا خانواده‌های کریستانگ در شمار بومی‌پوترا به حساب می‌آیند و از امتیازهای ناشی از آن بهره‌مند می‌شوند یا نه، هرگز تعیین نشده است، و این بحث همواره بیش از نسلی که آن را پیش می‌کشد دوام می‌آورد.