اروتیک تائوسوگ

تاوسوگ‌ها خود را tau sūg می‌نامند که به معنای «مردمِ جریان» است و این نام با ویژگی‌های آنان سازگار است. آنان مردمی دریانورد هستند که سرزمین مادری‌شان در واقع خشکی نیست، بلکه پراکنده‌ای از جزیره‌هاست که میان میندانائو و بورنئو کشیده شده‌اند و دریا نقش جادهٔ اصلی را ایفا می‌کند. در بیشتر دورهٔ ثبت‌شدهٔ تاریخ، شهرهای تاوسوگ رو به آب داشتند و درون خشکی امری فرعی بود. جولو، مرکز تاریخی، بر جزیره‌ای کوچک در میانهٔ دریای سولو قرار دارد و از آنجا تاوسوگ‌ها یکی از تأثیرگذارترین سلطنت‌های جنوب شرق آسیا را برای حدود چهار قرن اداره کردند.

سلطنت سولو که در قرن پانزدهم تأسیس شد، تاوسوگ‌ها را طبقهٔ سیاسی یک نظام دریایی ساخت که در اوج خود بر سولو، بخش‌هایی از میندانائو، پالاوان و بخش‌های وسیعی از شمال شرقی بورنئو ادعای حاکمیت داشت (که پایهٔ ادعای همچنان حل‌نشدهٔ فیلیپین بر ساباه در برابر مالزی است). اسلام از راه بازرگانان عرب و مالایی وارد شد و ریشهٔ عمیقی دواند؛ تاوسوگ‌ها مدت‌ها پیش از آنکه بیشتر آنچه اکنون فیلیپین را تشکیل می‌دهد مسیحی شود، مسلمان بودند و سه قرن بعد را در نبرد با اسپانیا تا حد بن‌بست گذراندند. این تاریخ برای آنان امری دانشگاهی نیست. این تاریخ شیوهٔ سخن گفتن تاوسوگ‌ها را درباره دولت فیلیپین شکل می‌دهد، درباره هویت «مورو» که با ماگوئیندانائو و مارانائو در آن شریک‌اند، و درباره درگیری‌های مسلحانهٔ طولانی در جنوب فیلیپین که از دههٔ 1970 به اشکال گوناگون ادامه یافته‌اند.

زبان تاوسوگی از نظر تبار ویزایی است و با سبوآنو خویشاوندی نزدیک دارد، و این از نظر زبان‌شناختی با توجه به جغرافیا و دین امری عجیب است. محتمل‌ترین توضیح، مهاجرت به سوی شمال از ویزایای مرکزی طی قرن‌ها پیش از دورهٔ اسلامی است، با لایه‌هایی از عربی و مالایی که از راه تجارت و ایمان بر آن نشسته‌اند. نتیجه، زبانی ویزایی است که تقریباً تماماً میان مسلمانان رایج است و از نظر تاریخی با خط عربی اصلاح‌شده‌ای به نام jawi و در کنار الفبای لاتینی که امروزه عمومیت دارد نوشته می‌شد.

زندگی روزمرهٔ تاوسوگ‌ها نشان دریا و سلطنت را با خود دارد. مفاهیم پیش از اسلام دربارهٔ شرف فردی، یعنی maratabat که تقریباً به معنای تعهد به دفاع از جایگاه خود و جایگاه خویشاوندانش است، در کنار پایبندی به آیین سنی قرار دارند و همه‌چیز را شکل می‌دهند، از مذاکرات ازدواج تا حافظهٔ طولانی دشمنی‌های خونی. بافندگی، به‌ویژه سربند هندسی pis siyabit، و فلزکاری نقره‌ای و برنجی همچنان صنایع دستی زنده‌اند و نه نمایشگاه‌های میراثی، و کریس، یعنی خنجر تیغه‌موج که در سراسر جهان مالایی رایج است، هنوز ساخته، پوشیده و به ارث برده می‌شود.