اروتیک ویسایایی‌ها

ویسایی‌ها بزرگ‌ترین گروه از سه گروه اصلی فیلیپینی‌ها هستند و بیش از آن‌که با یک نام قومی واحد تعریف شوند، با مجمع‌الجزایر مرکزی که در آن زندگی می‌کنند مشخص می‌شوند: مجموعه‌ای از جزایر که میان لوزون در شمال و میندانائو در جنوب قرار گرفته‌اند. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد، شاخهٔ ویسایی از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی است: مجموعه‌ای از زبان‌های خویشاوند اما متمایز از یکدیگر، از جمله سبوانو، هیلیگاینون (ایلونگو)، وارای، آکلانون، کاری-آ و نیم‌دوجین زبان دیگر. سبوانو به‌تنهایی از هر زبان دیگری در کشور، از جمله تاگالوگ، گویشوران بیشتری دارد، اگرچه فیلیپینیِ برگرفته از تاگالوگ وزن رسمی را دارد. مرزهای میان زیرگروه‌ها بیشتر از جغرافیای جزایر پیروی می‌کنند تا از خطوط قبیله‌ای: سبوانوها در سبو و شرق نگروس، هیلیگاینون‌ها در ایلویلو و نگروس غربی، وارای‌ها در سامار و لیته، آکلانون‌ها و کاری-آ در بخش غربی پانای؛ و یک ویسایی از یک جزیره اغلب بخش‌هایی از گفتار همسایه‌اش را می‌فهمد، بی‌آن‌که واقعاً به آن سخن بگوید.

تاریخ ویسایی‌ها حول سال 1521 می‌چرخد، زمانی که هیئت اکتشافی ماژلان در هومونهون پهلو گرفت و خود ماژلان هفته‌ها بعد در ماکتان به دست لاپولاپو کشته شد، سرداری که نامش هنوز نماد مقاومت است. قرن‌های بعد، کاتولیسیسم اسپانیایی را در اینجا ژرف‌تر از تقریباً هر جای دیگر آسیا ریشه‌دار کرد؛ جشن‌های بزرگ، مانند سینولوگ سبو برای سانتو نینیو، آتی-آتیهان کالیبو و دیناگیانگ ایلویلو، ایمان کاتولیکی را با اجراهای بومی کهن‌تر درهم می‌آمیزند و رقصندگان به یاد آتی‌ها، ساکنان نگریتوی پیشین مجمع‌الجزایر، خود را با دوده سیاه می‌کنند. کاتولیسیسم عامیانه در اینجا از لایهٔ زیرینِ پیش‌اسپانیایی‌اش شرمسار نیست: باور به انکانتو، آسوانگ و جهان ارواحِ شفاگرانِ بابایلان در کنار آیین عشای ربانی ادامه دارد، به‌ویژه در روستاهای سامار و نواحی درونی نگروس.

زندگی روزمره رنگی دریایی دارد که شمال تاگالوگ‌زبان فاقد آن است؛ ویسایی‌ها به معنای واقعی کلمه مردمی جزیره‌نشین‌اند، شهرهایشان رو به ساحل است و اقتصادشان از دیرباز بر ماهیگیری و شکر بنا شده (هاسینداهای نگروس همچنان ویژگی تعیین‌کننده و بحث‌برانگیز آن‌اند) و امروز بر کار در خارج از کشور و وجوه ارسالی به وطن. ایسکایاهای بوهول، با خط ویژهٔ خود و زبانی که ساختگی به نظر می‌رسد و منشأ آن مورد اختلاف است، در یکی از حاشیه‌های غیرعادی جهان سبوانو قرار دارند؛ خود بوهولی‌ها گونه‌ای نرم‌تر و متمایز سخن می‌گویند. خلق‌وخوی ویسایی، آن‌گونه که خود فیلیپینی‌ها توصیفش می‌کنند، گرم‌تر و آشکارا شوخ‌طبع‌تر از شمال رسمی‌تر است؛ این یک تعمیم است، مانند همهٔ این‌گونه داوری‌ها، اما تعمیمی که ویسایی‌ها معمولاً تمایلی به مخالفت با آن ندارند.