اروتیک رامپی

احساس هویت رامپی به منطقه‌ای کوهستانی واحد گره خورده است: ارتفاعات رامپی در منطقه North Luwu Regency. این لبه شمالی استان South Sulawesi اندونزی است که به Central Sulawesi می‌رسد. رسیدن به آنجا همواره واقعیت اصلی زندگی بوده است. امروز یا با هواپیمای کوچک به باند فرودگاه کوتاهی می‌رسید یا ساعت‌ها با موتورسیکلت از روی مسیرهای کوهستانی از دشت‌های پایین عبور می‌کنید، و فصل بارانی می‌تواند این مسیر را به آزمونی سخت تبدیل کند. این فاصله دلیل بسیاری از ویژگی‌های رامپی است. زبانشان پابرجا مانده، روستاهایی چون Onondowa و Leboni آنقدر کوچک‌اند که تقریباً همه همدیگر را می‌شناسند، و این جامعه مدت‌هاست به اداره امور خود خو گرفته است.

رامپی زبانی از خانواده Austronesian و شاخه Celebic است، خانواده‌ای که بر مرکز سولاویسی غلبه دارد. این زبان را از Bugis و دیگر زبان‌های جنوب سولاویسی که در دشت ساحلی پایین‌تر گفته می‌شوند جدا می‌کند. این زبان رامپی‌ها را به سمت شمال، به سوی دره‌های مرتفعی چون Bada آن سوی مرز استانی، سوق می‌دهد، نه به سوی پادشاهی قدیمی Luwu در دشت‌ها که مردم رامپی در حاشیه بیرونی آن زندگی می‌کردند. زبان اندونزیایی برای مدرسه، دولت و ارتباط با بقیه کشور به کار می‌رود. رامپی زبان خانه و روستاست.

بیشتر مردم رامپی مسیحیان پروتستان‌اند. کلیسا از راه فعالیت‌های تبلیغی‌ای آمد که به دنبال کنترل استعماری هلند بر داخل سولاویسی در آغاز قرن بیستم شکل گرفت و امروز پایدارترین نهاد در زندگی روستایی است. این کلیسا adat را کنار نزده است، همان حقوق عرفی‌ای که هنوز در ازدواج، زمین و حل اختلاف‌ها نقش دارد. نخستین مردم‌نگاران هلندی، رامپی را زیر برچسب سست Toraja ثبت کردند که برای بسیاری از مردم داخلی سولاویسی به کار می‌بردند. آن دسته‌بندی بیشتر بازتاب ثبت‌های استعماری بود تا آنچه کوهنشینان درباره خودشان می‌گفتند. دهه 1950 سخت‌تر بود. شورش Darul Islam خشونت و آوارگی را به داخل Luwu آورد و جوامع کوهستانی آنجا سال‌ها صرف بازسازی کردند. رامپی هنوز مردمی کوچک‌اند و همچنان جهان را از سرزمین بلند خود می‌بینند.