اروتیک کانکانای

وقتی از یک کانکانایی می‌پرسید اهل کجاست، پاسخ معمولاً نام شهرکی روی دامنه کوه است: ساگادا، بساو، مانکایان، بوگیاس. آنان یکی از مردمان ایگوروت در رشته‌کوه کوردیلرای مرکزی در شمال لوزون‌اند. ساکنان ارتفاعاتی هستند که تا حد زیادی بیرون از نظم استعماری‌ای ماندند که اسپانیا بر ساحل کم‌ارتفاع بنا کرد، و هنوز هم با زبان، تعهدات آیینی و عادت دیرینه‌ی پایداری بر سرزمین‌شان، خود را از همسایگان ایلوکانوی پایین‌دست متمایز می‌کنند. سرزمین آنان بخش غربی استان ماونتن و شمال بنگت را در بر می‌گیرد و تا ارتفاعات ایلوکوس سور و لا یونیون امتداد دارد. این سرزمین به دو بخش گسترده تقسیم می‌شود. کانکانایی‌های شمالی که اغلب آپلای نامیده می‌شوند، در مزرعه‌های برنجِ پلکانی با دیوارهای سنگی میان تپه‌های کاج اطراف ساگادا و بساو کار می‌کنند. کانکانایی‌های جنوبی بنگت بخش بزرگی از زمین‌های شیب‌دارشان را به کشت سبزیجات اختصاص داده‌اند، و کلم، هویج و سیب‌زمینی‌ای که با کامیون از بوگیاس بیرون برده می‌شود، بازارهای سراسر لوزون را تأمین می‌کند. مانکایان بر روی طلا و مس نشسته است؛ معدنچیان محلی پیش از آمدن اسپانیایی‌ها که به دنبال آن می‌گشتند، این فلزات را استخراج می‌کردند، و جوامع محلی دهه‌ها با معدن‌کاری تجاری گسترده‌ای که پس از آن آمد مبارزه کرده‌اند. زبان کانکانایی به شاخه‌ی کوردیلرایی زبان‌های فیلیپینی تعلق دارد و خویشاوند نزدیک زبان بونتوک است. صورت‌های شمالی و جنوبی آن آن‌قدر متفاوت‌اند که زبان‌شناسان اغلب آن‌ها را جداگانه به حساب می‌آورند. بیشتر گویشوران همچنین ایلوکانو، زبان تجارت شمال، و نیز فیلیپینی و انگلیسی را به کار می‌برند.

دین کانکانایی به جای جایگزین شدن، لایه‌لایه شده است. میسیونرهای اسقفی آمریکایی در سال 1904 به ساگادا رسیدند و کلیسای آنگلیکن هنوز بخش ثابتی از زندگی آن شهرک است، و در سایر نقاط موطن، جماعت‌های کاتولیک و پروتستان وجود دارند. با این همه، حیوانات هنوز در جریان بگناس و دیگر آیین‌های اجتماعی که از تقویم کشاورزی پیروی می‌کنند، قربانی می‌شوند. در بسیاری از روستاهای شمالی، داپای، فضای گردهمایی سنگفرش‌شده‌ای که مردان سالخورده در آن مشورت می‌کنند و مراسم برگزار می‌کنند، هنوز در زندگی روستایی اهمیت دارد. آداب مرگ معمولاً اولین چیزی است که بیگانگان متوجه آن می‌شوند. در اطراف ساگادا، مردگان به سنت روی صندلی چوبی و در حالت نشسته در طول مراسم طولانی شب‌زنده‌داری سوگواری قرار داده می‌شدند، سپس در تابوت‌هایی که درون غارهای آهکی چیده می‌شدند یا به دیواره‌های صخره‌ها بسته می‌شدند، به خاک سپرده می‌شدند. این رسم کم‌رنگ شده اما از میان نرفته است، و تابوت‌های آویزان دره‌ی اکو امروز جریان مداومی از گردشگران را جذب می‌کند که شهرک آن را از طریق راهنمایان محلی مدیریت می‌کند. سنت‌های آرام‌تر با کمی جست‌وجو به‌راحتی پیدا می‌شوند: اتاگ، گوشت خوک نمک‌سود و دودی که برای جشن‌ها نگه داشته می‌شود، گونگ‌های تخت گانگسا که در جشن‌ها نواخته می‌شوند، و پارچه‌ای که به رنگ‌های قرمز، سیاه و سفید بافته می‌شود و برای مناسبت‌های ویژه بیرون آورده می‌شود.