اروتیک گورونتالویی‌ها

گورونتالویی‌ها در گردن باریک شمال جزیره سولاوسی زندگی می‌کنند، جایی که جزیره به سوی شرق و به‌سوی زنجیره جزایر سانگیهه خم می‌شود. سرزمین آن‌ها هم کوهستانی است و هم ساحلی: نواری از زمین‌های برنج دشت‌نشین که میان دریای تومینی و دریای سولاوسی فشرده شده، و در پشت شهرها، پشته‌های آتشفشانی به‌تندی بالا می‌روند. حدود یک میلیون و نیم نفر به زبان گورونتالو سخن می‌گویند و استانی که نام آن‌ها را بر خود دارد تنها در سال 2000 از شمال سولاوسی جدا شد؛ شناسایی اداری تازه‌ای برای هویتی که قرن‌ها متمایز بوده است.

از نظر زبانی، آن‌ها در جایگاهی جالب قرار دارند. زبان گورونتالو به شاخه فیلیپینی زبان‌های آسترونزی تعلق دارد و در ساختار ژرف خود به تاگالوگی یا سبوانو نزدیک‌تر است تا به جاوه‌ای یا مالایی. از این رو گورونتالویی‌ها، همراه با همسایگان مونگوندو و سانگیر، شاخه‌های جنوبی خانواده زبانی‌ای هستند که مرکز ثقل آن صدها کیلومتر به سوی شمال قرار دارد. این زبان تقسیمات درونی خاص خود را دارد و گویش‌ها میان شهرهای پیشین پادشاهی، یعنی لیمبوتو، سوواوا، آتینگولا و خود گورونتالو، به‌تدریج به یکدیگر می‌پیوندند.

اسلام در قرن‌های شانزدهم و هفدهم میلادی به این منطقه رسید، عمدتاً از طریق گرویدن سلطان آمای گورونتالو به اسلام در حدود سال 1525، و چنان ریشه دواند که گورونتالو گاه سرامبی مدینه نامیده می‌شود، یعنی «ایوان مدینه» شرق اندونزی. آیین اهل سنت در زندگی روزمره بافته شده است و جدا از آن اجرا نمی‌شود: نماز جمعه، روزه ماه رمضان و آهنگ مسجد تقویم عمومی را تعیین می‌کنند. با این حال، نکته چشمگیر این است که آداتِ پیش از اسلام چقدر در این چارچوب باقی مانده است. کنفدراسیون کلاسیک پوهالا'ا، یعنی پنج پادشاهی پیوسته گورونتالو، لیمبوتو، سوواوا، بولانگو و آتینگولا، هنوز زندگی تشریفاتی را سامان می‌دهد و آیین‌نامه‌های آن، عروسی‌ها، تاجگذاری‌های سلطنتی و تشییع جنازه‌ها را با دقتی اداره می‌کند که استان امروزی به آن احترام می‌گذارد.

آیین‌های عروسی روشن‌ترین پنجره به این لایه‌بندی است. ازدواج گورونتالویی‌ها از نظر رسمی اسلامی است، اما از نظر روش بسیار دقیق است: روسری یا تاج سر عروس یعنی باروا، نشان‌های زرین بیلی‌او، رقص‌های آهسته تشریفاتی و خوانش گفت‌وگوی میان نمایندگان دو خانواده، همه به سنتی درباری تعلق دارند که پیش از گرویدن به اسلام وجود داشت. کشاورزی برنج، ماهیگیری آب شیرین در دریاچه لیمبوتو و تجارت با قایق‌های کوچک در خلیج تومینی همچنان اقتصاد را پشتیبانی می‌کنند، حتی با رشد شهر گورونتالو به مرکزی دانشگاهی در منطقه. نتیجه، مردمی است که هم به‌روشنی سولاوسی به نظر می‌رسند و هم به‌روشنی مسلمان، اما بر پایه شرایطی زبانی، تشریفاتی و سیاسی که کاملاً ویژه خودشان است.