اروتیک ایلوکانو

ایلوکانوها مردم نوار باریک ساحلی در شمال غرب فیلیپین هستند که میان رشته‌کوه‌های کوردیلرا و دریای چین جنوبی قرار دارد. این جغرافیا بیشترین کار فرهنگی را انجام داد. دشت ایلوکوس باریک است، خاکش پرثمر نیست و باران‌ها نامنظم می‌بارند، بنابراین زندگی ایلوکانویی حول قناعت، حساب‌گری و آمادگی برای ترک محل شکل گرفت. شهرت ایلوکانوها به صرفه‌جویی، که دیگر فیلیپینی‌ها با آن سربه‌سرشان می‌گذارند، کلیشه‌ای نیست که ایلوکانوها از آن برنجند؛ بیشتر به خودتوصیفی نزدیک است و در آشپزی‌شان دیده می‌شود، که به‌شدت به سبزی‌های تلخ، خمیر ماهی تخمیرشده (bagoong) و غذاهایی متکی است که از هرچه باغچه‌ی آشپزخانه در آن هفته به بار آورده ساخته می‌شوند. Pinakbet (خورشی از کدو، بادمجان، کدوی تلخ و بامیه که با bagoong به هم پیوند می‌خورد) غذای شاخص ایلوکانویی است و در اصل استدلالی است درباره‌ی اینکه چگونه با امکانات بسیار اندک، خوب بپزیم.

زبان آن‌ها به شاخه‌ی کوردیلرایی از زیرگروه فیلیپینی خانواده‌ی آسترونزی تعلق دارد و با تاگالوگ و با زبان‌های ایگوروت در ارتفاعاتی که مستقیماً در پس‌کرانه‌ی آن قرار دارند تفاوت دارد. ایلوکانو فراتر از سرزمین خود گسترش یافت، زیرا خود ایلوکانوها چنین کردند. از اواخر قرن نوزدهم به سمت جنوب، به دره‌ی کاگایان و لوزون مرکزی مهاجرت کردند و سپس به خارج از کشور رفتند: به مزارع نیشکر هاوایی، به کارخانه‌های کنسروسازی در شمال غربی اقیانوس آرام آمریکا و به مزارع دره‌ی مرکزی کالیفرنیا. در نتیجه ایلوکانو یکی از گسترده‌ترین زبان‌های فیلیپینی در ایالات متحده شد و گاهی در هونولولو یا استاکتون بیش از مانیل شنیده می‌شود. در داخل فیلیپین، ایلوکانو زبان مشترک کل منطقه‌ی شمال لوزون است و گروه‌های همسایه‌ای که در شهرهای ایلوکوس داد و ستد دارند آن را به‌عنوان زبان دوم یاد می‌گیرند.

آیین کاتولیک با میسیونرهای اسپانیایی در قرن شانزدهم رسید و ریشه‌های عمیقی دواند، اما ایلوکوس بافت دینی ویژه‌ی خود را دارد: کلیسای آگلیپایان (Iglesia Filipina Independiente) که در سال 1902 به‌عنوان جدایی ملی‌گرایانه از روم بنیان گذاشته شد، بخش بزرگی از قدرت اولیه‌اش را از روحانیون و حوزه‌های کلیسایی ایلوکانو گرفت و هنوز در برج‌های کلیساهای منطقه نمایان است. آیین‌های پیش از مسیحیت در حاشیه باقی مانده‌اند: گیاه‌درمانان، بقایای شخصیت mangkukulam و عادت‌های زیارت مرتبط با قدیسان محلی. دوران استعمار همچنین اقتصاد تنباکوی بورلی را برای ایلوکوس به جا گذاشت که شورش باسی در سال 1807 را برانگیخت، یکی از قیام‌های اولیه‌ی صریح‌تر علیه حکومت انحصاری اسپانیا، و خاطره‌ای طولانی از مقاومت که نویسندگان ایلوکانو از آن زمان بارها به آن بازگشته‌اند.