اروتیک کوی

اگر از گویشوری از زبان کوی معنای این نام را بپرسید، پاسخ ساده است: kuy به معنای انسان است. این همان نامی است که مردم برای خود به کار می‌برند و بسیاری آن را به Suay ترجیح می‌دهند، نامی که گویشوران تایلندی و لائوسی مدت‌ها برای آنان به کار می‌بردند و در زبان تایلندی به معنای خراج نیز هست. سرزمین آنان دشت‌های کم‌ارتفاع خشک و جنگل‌های پراکنده‌ای است که تایلند، کامبوج و لائوس در آن به هم می‌رسند. در سوی تایلند این سرزمین شامل سورین، سیساکت، بوریرام و اوبون راچاتانی می‌شود. در شمال کامبوج شامل پره‌ویهیر، استونگ ترنگ و کامپونگ توم می‌شود و در جنوب لائوس بخش‌هایی از سالاوان و چامپاساک. کوی‌ها عموماً جزو جمعیت‌های کهن‌تر این بخش از سرزمین اصلی آسیای جنوب‌شرقی به شمار می‌آیند که پیش از ورود گویشوران تای در آن ساکن شده بودند.

زبان کوی از شاخهٔ کاتویی خانوادهٔ زبان‌های آسترو-آسیایی است. از این رو خویشاوند دور زبان خمری و خویشاوند نزدیک‌تر زبان‌های برو و کاتو است که در شرق‌تر و به سوی تپه‌های آنام رایج‌اند. این زبان خط ویژهٔ خود را ندارد، بنابراین هنگام نوشته‌شدن از حروف تایلندی، خمری یا لائوسی وام می‌گیرد. میزان پایبندی مردم به زبانشان از جایی به جای دیگر متفاوت است. بسیاری از کوی‌های تایلند در خانه با خمری شمالی یا ایسانی بزرگ شده‌اند و در کامبوج جوامعی کامل طی چند نسل به خمری گرایش یافته‌اند.

فراتر از این منطقه، کوی‌ها به خاطر فیل‌ها شناخته می‌شوند. در سورین، خانواده‌های کوی نسل‌ها فیل‌های وحشی را شکار و تربیت می‌کردند و این کار با آیین‌ها گره خورده بود. استادان ارشد فیل شکارها را رهبری می‌کردند و کمندی از چرم گاومیش جایگاه یک روح نگهبان شمرده می‌شد. شکارچیان در جنگل از واژگان ویژه و ممنوعه‌ای استفاده می‌کردند و خانواده‌هایشان در خانه تا بازگشت آنان پرهیزهایی را رعایت می‌کردند. خود سورین نامش را از عنوانی گرفته که دربار سیامی در قرن هجدهم به یک سرکردهٔ کوی داد، گفته می‌شود به خاطر کمک در بازپس‌گرفتن فیلی سلطنتی که گریخته بود. شکار فیل‌های وحشی پایان یافته است، اما روستای بان تا کلانگ هنوز فیل پرورش می‌دهد و هر ساله در نوامبر آن‌ها را به جشنوارهٔ گردهمایی فیل‌های سورین می‌فرستد. در کامبوج شهرت کهن‌تر به آهن مربوط است: ذوب‌گران کوی سنگ معدن پنوم دک در پره‌ویهیر را ذوب می‌کردند و گمان می‌رود فلز آنان به آنگکور رسیده باشد.

بیشتر کوی‌ها بوداییان تراوادا هستند، اما ارواح هرگز آنان را ترک نکرده‌اند. ارواح نیاکان و ارواح خانه همچنان نذر و پیشکش دریافت می‌کنند و کشاورزی و درمان همچنان با آیین همراه است. در تایلند، کوی‌ها عمدتاً بخشی از زندگی روزمرهٔ ایسان هستند، به عنوان برنج‌کار، بافنده و کارگر مهاجر. در کامبوج، خانواده‌ها در پره‌ویهیر و اطراف جنگل پری لانگ مدت‌هاست از درختان صمغ می‌گیرند. روستاهای آنان به برخی از سرسخت‌ترین مخالفان امتیازهای قطع درختان و کشت‌وکار در سرزمین‌شان تبدیل شده‌اند.