اروتیک لیندو

مردم لیندو، یا تو لیندو، هویت خود را از یک دریاچه می‌گیرند. دریاچه لیندو حوضه‌ای کوهستانی را در حدود هزار متر ارتفاع پر می‌کند، در کوهپایه‌های سولاویسی مرکزی، و جنگلی آن را احاطه کرده که اکنون بخشی از پارک ملی لوره لیندو است. چند هزار نفری که این نام را حمل می‌کنند در حاشیه‌های آن کشاورزی می‌کنند و از آبش ماهی می‌گیرند. روستاهای آنان در امتداد ساحل و در ناحیه‌ای قرار دارد که امروز بخش لیندو از ریجنسی سیگی نامیده می‌شود، و با جاده‌ای پرشیب در کوهستان از دشت‌های اطراف پالو به آن می‌رسند.

زبان آنان، تادو، به شاخه کایلی-پاموا از خانواده زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد، گروهی از زبان‌های خویشاوند که در بیشتر نقاط سولاویسی مرکزی گفته می‌شود. این زبان به گفتار کایلی‌های دره پالو و کولاوی‌های همسایه نزدیک است، و به همین دلیل بیگانگان اغلب مردم لیندو را زیرگروهی از کایلی‌ها می‌شمارند. زبان اندونزیایی نیز به‌طور گسترده در کنار آن گفته می‌شود.

بیشتر مردم لیندو مسیحیان پروتستان‌اند، آیینی که در دوران استعمار در این مرتفعات گسترش یافت. زندگی کلیسایی آدات را، یعنی حقوق عرفی که شورای ریش‌سفیدان روستا اداره می‌کند، کنار نزده است. آدات هنوز اختلافات را حل‌وفصل می‌کند، جریمه تعیین می‌کند و برای دریاچه و جنگل پیرامون آن قاعده وضع می‌کند. این نظام در دهه 1990 به سلاحی سیاسی بدل شد، زمانی که یک سد برق‌آبی برنامه‌ریزی‌شده روی دریاچه، روستاهای ساحلی را به جابه‌جایی تهدید کرد. جوامع لیندو با پشتیبانی فعالان محیط زیست و حقوق‌دانان اندونزیایی استدلال کردند که آنان مردمی بومی‌اند که پیش‌تر هم با مسئولیت از دریاچه مراقبت می‌کرده‌اند، و طرح کنار گذاشته شد. مردم‌شناسان از آن زمان این کشمکش را نمونه‌ای زودهنگام از تبدیل هویت بومی به اهرم سیاسی توسط روستاییان اندونزیایی دانسته‌اند.

کشاورزی و ماهیگیری هنوز ریتم حوضه را تعیین می‌کنند، با برنج آبی در دشت‌ها و قهوه در دامنه‌ها. این دره همچنین مهاجرانی از دیگر نقاط سولاویسی را جذب کرده، بنابراین پرسش اینکه چه کسی بر زمین مسلط است از میان نرفته است. دریاچه یک امتیاز ناخوشایند هم دارد. لیندو یکی از معدود مناطق اندونزی است که شیستوزومیازیس، بیماری انگلی که حلزون‌های آب شیرین آن را منتقل می‌کنند، در آن بومی است، و مبارزه با آن دهه‌ها بخش اصلی کار بهداشت عمومی در این دره بوده است.