اروتیک مادورایی‌ها

مادورایی‌ها از جزیره‌ای خشک و کم‌آب در نزدیکی ساحل شمال‌شرقی جاوه به نام مادورا می‌آیند، و تضاد آن با همسایه‌شان تقریباً هر چیزی را که بیگانگان درباره‌شان می‌بینند شکل می‌دهد. جاوه مرطوب، پلکانی و سرشار از برنج است، اما مادورا سنگ آهک و حوضچه‌های نمک است، و چرخهٔ کشاورزی آن بر ذرت، کاساوا، تنباکو و معروف‌ترین کارگاه‌های نمک دریایی کشور می‌چرخد. این بوم‌شناسی قرن‌ها مادورایی‌ها را به مهاجرت از جزیره سوق داده است: آنان یکی از بزرگ‌ترین مردمان مهاجر اندونزی‌اند، با جوامع چشمگیر در جاوهٔ شرقی، در کمربند انتقال جمعیت کالیمانتان و، به‌عنوان شاخهٔ بویانی، از قرن نوزدهم در سنگاپور و شبه‌جزیرهٔ مالایا ساکن شده‌اند، جایی که پس از پایان دورهٔ استعمار نیز هویتی متمایز حفظ کردند.

زبان آنان به خانوادهٔ آوسترونزیایی تعلق دارد، اما در میان نزدیک‌ترین همسایگانش جایگاه ناهمواری دارد؛ با زبان جاوه‌ای قابل فهم متقابل نیست و، مانند جاوه‌ای، نظام لایه‌ای از سطوح گفتار را دارد که در هر جمله، رتبه و صمیمیت را رمزگذاری می‌کند. مادورایی زبان کاری در خانه و در پسانترن است، یعنی مدارس شبانه‌روزی اسلامی که در این جزیره به‌طور غیرعادی متراکم‌اند و سهم نامتناسبی از رهبری سنتی روحانیت اندونزی را پرورده‌اند. زندگی دینی آنان سنی است و از مسیر جریان نهضت‌العلما می‌گذرد، نه از جریان اصلاح‌گرا: فرهنگ سانتری، اقتدار کیایی، ارادت به مقبره‌های اولیای محلی، و تقویمی که با قرائت‌های مولود و زیارت گورهای نیاکان مشخص می‌شود.

شهرت مادورایی‌ها در اندونزی به صراحت، شجاعت بدنی و حس تیزتری از شرف فردی است، تیزتر از آنچه سبک ادب جاوه‌ای تشویق می‌کند؛ شهرتی که خود مادورایی‌ها اغلب آن را تأیید می‌کنند. چاروک، دوئل رسمی‌شده با داس خمیدهٔ سلوریت، بیشترین بیان ذکرشده از این نظام شرف است و، هرچند امروزه کمیاب است و به‌عنوان قتل تحت پیگرد قرار می‌گیرد، همچنان در اختلاف‌ها بر سر زمین، تبار یا یک همسر سر برمی‌آورد. با لحنی کم‌تر تلخ، این جزیره به کراپان سپی مشهور است، مسابقات گاوهای نر که بر مسیرهای خاکی کوبیده برگزار می‌شود و در آن جفت گاوها سوارکاری ایستاده را با حداکثر سرعت می‌کشند؛ حیوانات برنده مانند اسب‌های مسابقه پرورش داده، نگهداری و ارزش‌گذاری می‌شوند.

بویانی‌ها که نامشان از باوین، جزیره‌ای کوچک‌تر که به‌عنوان بخشی از جاوهٔ شرقی اداره می‌شود، گرفته شده، از نظر فرهنگی نزدیک به مادورایی‌ها هستند نه عین آنان، و گویش و سنت دریانوردی دیرینه‌ای دارند که ایشان را به‌عنوان ملوان و سایس اسب به سنگاپور برد. آنان همچنان یک زیرجامعهٔ مالایی شناخته‌شده در آنجا هستند، یادآوری آرامی از دوری راهی که مردمان این جزیره پیموده‌اند.