اروتیک سانگیری‌ها

سانگیری‌ها روی زنجیره‌ای از جزیره‌های آتشفشانی زندگی می‌کنند که میان شمال Sulawesi و ساحل جنوبی Mindanao کشیده شده‌اند؛ از جهات عملی بسیاری، به فیلیپین نزدیک‌تر از Jakarta هستند. این مجمع‌الجزایر بر روی یک قوس آتشفشانی فعال قرار دارد و ریتم زندگی در Siau و Sangihe Besar و جزیره‌های کوچک‌تر از دیرباز از یک‌سو با دریا و از سوی دیگر با دود Karangetang و آتشفشان‌های خواهرش شکل گرفته است. ماهیگیران سانگیری در آب‌های ژرف میان جزیره‌ها با قایق‌های بالانس‌دار و قایق‌های کوچک موتوری کار می‌کنند، و جمعیت پراکنده قابل‌توجهی به سمت شمال، به استان‌های جنوبی فیلیپین یعنی Davao و Sarangani، گسترش یافته است؛ جایی که جوامع سانگیری‌زبان آن‌قدر مدت است ساکن‌اند که در آن سوی مرز نیز بومی به شمار می‌آیند.

سانگیری‌ها در نقطه‌ای جالب از نظر زبانی قرار دارند. زبان آنان آسترونزی است، اما با زبان‌های فیلیپینی دسته‌بندی می‌شود نه با زبان‌های مالایی‌پلینزیایی بقیه اندونزی؛ یادآوری آرامی که مرزهای سیاسی به‌ندرت از مرزهای فرهنگی پیروی می‌کنند. گویش‌های نزدیک به هم متعددی در این زنجیره وجود دارد که گویش‌های Siau و Sangir شناخته‌شده‌ترین آن‌ها هستند، و بیشتر گویندگان همچنین از مالایی مانادو برای تجارت و از اندونزیایی برای مدرسه و امور رسمی استفاده می‌کنند. این زبان دارای ذخیره‌ای از واژه‌های کهن مرتبط با دریانوردی، پیش‌بینی هوا و چشم‌انداز آتشفشانی است که به‌خوبی به اندونزیایی ترجمه نمی‌شوند.

سانگیری‌ها در اکثریت قریب به اتفاق مسیحیان پروتستان‌اند؛ میراث فعالیت‌های تبلیغی هلندی و آلمانی در قرن نوزدهم که در اینجا ریشه‌ای غیرمعمول عمیق یافت. کلیسای غالب، Gereja Masehi Injili Sangihe Talaud، در زندگی روستایی به شیوه‌هایی بسیار فراتر از خدمات یکشنبه تنیده شده است؛ گروه‌های سرود، انجمن‌های جوانان و همیاری متقابل سازمان‌یافته توسط کلیسا (mapalus، کار تعاونی شبیه به مابالوس که با همسایگان مینهاسانی آن‌ها مشترک است) بخش عمده‌ای از وقت جمعی را سامان می‌دهند. زیر ظاهر پروتستانی، آیین‌های کهن‌تر آرام آرام ادامه دارند: احترام به ارواح نیاکان، توجه به نشانه‌های دریایی، و مراقبت آیینی از آتشفشان‌ها که گاهی روستاهای کامل را ناگزیر به تخلیه می‌کند. از نظر تاریخی، این جزیره‌ها منطقه‌ای مورد منازعه میان سلطنت Ternate و اسپانیایی‌ها و سپس هلندی‌های در حال گسترش بود، و پادشاهی‌های کوچک Siau و Tabukan و Manganitu بقای خود را میان آن قدرت‌ها چانه‌زنی می‌کردند؛ خاطره‌ای که هنوز در شجره‌نامه‌های محلی و در احترام رسمی‌ای که به بازماندگان خطوط حکومتی قدیم ابراز می‌شود زنده است.